විසි හත (27) කොටස: කොටින්ට කඩේ යන සිරිසේනගේ දේශපාලනය පිළිබඳ හිතන ටැංකියේ අපක්ෂපාතී විවරණය

ප්‍රිය පාඨක මහත්වරුනි! (මහත්වරුන් විතරක් කියන්නේ මේ ලියන වඳුරු කුණුහරුපත් එක්ක ක්‍රිස්තියානු වික්ටෝරියානු සභ්‍යත්වයේ හැදී වැඩුණු, මලියදේව බාලිකාවට, දේවි බාලිකාවට, සුජාතාවට, මියුසියස් එකට, ආනන්ද බාලිකාවට, ගෝතමී බාලිකාවට, විශාකා එකට, සංඝමිත්තාවට, අනුලාවට, සුජාතාවට, රත්නාවලී බාලිකාවට, කළුතර බාලිකාවට ගිය බෞද්ධ නෝනා මහත්වරුන් මේ මඟුල කියවන්න වැස්සකටවත් එන්නට තියෙන ඉඩ ඉතාම අඩු බව ලියන මහත්මයා වන මම සහසුද්දෙන්ම දන්න හන්දා. ඒ නෝනා මහත්වරුන් කියවන්නේ සුජීව ප්‍රසන්නආරච්චි මහත්මයාගේ ආදර්ශමත් නවකතා හා කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමියන් විසින් රචිත මෙලොව පරලොව සැප පිණිස වන සාර ගරුභ ධර්ම පුස්තක මිසක්කා මේ කුණුහරුප කතා නෙවෙයි කියලා ලියන මහත්තයා දන්නවා. )

විහාර සෝමා සඟබෝ රැජිනී
වැනි කුල අඟනුන් බිහි කළ මැනැවී!

පාඨක මහත්වරුනි! ඔබ තමුන්නාසෙලා දන්නවා බොහෝ ගම්මාන වල ඉන්නවා රොයිටර් නැන්දා කෙනෙක්. මේ රොයිටර් නැන්දාගේ රාජකාරිය තමයි ගමේ බිත්ති හතරවල් ඇතුළේ වෙන වැදගත් කාරණා කටයුතු හොම්බ දාලා එකතු කොරලා එකතු කොරලා ගෙන ගිහිල්ලා සමස්ත පොදු සමාජය දැනුවත් කරන එක. මහත්වරුනි, මේක මහත්ඵල මහානිසංස ඇති කුසල ක්‍රියාවක්. සාමාන්‍යයෙන් මේ වගේ භූමිකාවක් රඟ දක්වන්නේ එක්කෝ නිසි වයසට කරකාර බඳින්න බැරි වෙච්චි නැතිනම් හස්බණ්ඩා අකාලයේ මියගිය වෙනත් විවාහයක් කර ගන්න බැරි අපායේ කැලැන්ඩරේට මූණ දාගතෑකි ඇන්ටි කෙනෙක්. ඒ වගේම තමයි මේවා කවුරුත් සිතා මතා විනාස කරන්න කරන වැඩ නෙවෙයි, තමන්ගේ ඇඟ ඇතුළෙන්ම එන මානසික අවශ්‍යතා නිසා කරන දේවල්.

අපි ඒක තේරුම් ගන්න වුවමනායි මිත්‍රවරුණි.

ඒ වගේම තමයි පාඨක මහත්වරුනි බොහෝ ගම්මාන වල ඉන්නවා ඔය පොල් අතු කැපීම, බැලුං විකිණීම, ගොම් බෙටි එකතු කිරීම, මිනී වලවල් කැපීම, ටැට්ටර් එළවීම වගේ අස්ථිර රැකියා, සමාවන්න වැදගත් රාජකාරි වල නිරත වෙලා හැන්දෑවට දේශීය පානයෙන් පොඩියක් අනුමත වෙලා දේශීය හා ජාත්‍යන්තර සමාජ ආර්ථික දේශපාලන ප්‍රශ්න විසඳන බුවාලා පිරිසක්. සුද්දගෙ බාසාවෙන් කිව්වොත් ‘තින්ක් ටෑන්ක්’ එකක් හෙවත් හිතන ටැංකියක්.

ආගංගොඩත් ඔය අවශ්‍යතා දෙකම අපූරුවට සම්පූර්ණ කොරාපු ගම්මානයක් කියමුකෝ.

මේ ආගංගොඩ ජාත්‍යන්තර විස්ලේසක කණ්ඩායම හෙවත් හිතන ටැංකිය බොකු දිරාස් බෝතලයක් වටේ ගං කටුස්සෝ ටිකක් බැදගෙන, ටවුමෙ ගෙදරකින් පන්නපු ගෝල්ඩ් ෆිෂ් මාළු ටිකක් ඩෙවිල් කරලා එදාත් රැස්වුණා සමාජ ආර්ථික දේශපාලන විවරණයකට.

අද මාතෘකාව: සිරිසේන ගිරාම සේවක මහත්තයා ලියන අළුත් පොත.

(රොයිටර් නැන්දා තමයි බුවාලට ඔත්තුව දීලා තිබුණේ.)

අලබෝලේ: ටෞකණ්ඩ හැම වාසුගෙ..ගුඩු..ගුඩු.. පුතාලම දැන් පොත් ..ගුඩු..ගුඩු.. කියන්ඩ පටන් ..ගුඩු..ගුඩු.. අරගෙන නෙ. මුං හිතාගෙන ..ගුඩු..ගුඩු.. ඉන්නෙ මුන් ඔක්කෝම ..ගුඩු..ගුඩු.. රනිල් වික්කරමසිංහලා ..ගුඩු..ගුඩු.. කියලා වෙන්ඩ ඇති.

(..ගුඩු..ගුඩු.. ශබ්දය නැඟුණේ වචන මැද්දෑවෙන් බොකු දිරාස් වීදුරුවක් බොටම්ප්ස් අප් ලෙස බඩට ගිය හෙයින් බවද කලබොලේට රනිල් වික්‍රමසිංහ කියා කියැවුණේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ කොග්ගල මහා ප්‍රාඥයාට බවද සැලකුව මනාය.)

ධර්මේ: ඒ වුණාට සිරා සිරා පොර. ගිරාම සේවක කාලෙ ඒකා ගල් අඟුරු බලාගාරයක් දාල ලැයිට් දෙන්නා වගේ ගම එළිය කොළා …උත්තො කනවා කියලා ඔහොම කටුස්සො කන්නෙ නෑ. නන්දිමිත්‍රයා කැවුන් කන්නැහෙ. මනුස්සයෙක් වගේ කාපිය…

අලබෝලේ: කෝමද දරුමේ අයියා මනුස්සයෙක් වගේ කටුස්සො කන්නෙ…?

(සභාවේ සිනා)

කළු උදිතේ: සිරිසේනයා කිව්වට බං ඔය පොත ලියන්නෙ සිරිසේනයා නොවෙන්නත් පුළුවන්. තොපිට මතකද අවුරුදු ගාණකට කලින් බටහිර කුමන්තරණ සමාගමකින් ඔය වගේ වියාපුරුතියක් කොළා..?

දැලි රාජා:...ගුඩු…ගුඩු…ගුඩු….ගුඩු…ගුඩු…ගුඩු….

අලබෝලේ:මොකාද යකෝ මේ මාලු ගෙනාවෙ? මේව්ව කැරපොතු හුජ්ජ රහයි ඩෝ!

කළු උදිතේ: ඔයීඊඊඊඊඊ…සිරිසේනයා කොරන්නෙ බටහිර කුමන්තරණ වියාපුරුතියක් වෙන්ඩ බැරිද ඩෝ…? .ඔය සූස්තිය පාස් කොරපං බල්ලා…

දැලි රාජා: ඕක්ක්ක්ක්ක්ක්ක්ක්ක්……………………………

දළඹුඅයියා: ආපහු කබරයා දැම්මද මේකා? රාජා, මොකද්ද බං උබේ ජීවිතේ? දවල්ට ප්‍රාදේසීය සබාවෙ පියුං රස්සාවෙන් ජරාව කනවා හවසට කාපු ජරාව වමනෙ කොරනවා…හුහ් හුහ් හූඌඌඌඌඋ

(සභාවේ මහ හඬින් සිනා)

ධර්මේ: කට වහපිය උත්තා. උදිතයගෙ කතාව ඇත්ත තම්යි. ඕක දේසපාලන වියාපුරුතියක් වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි සිරිසේනයා දේසපාලන වසයෙන් ලොස්සා…තරුණ කාලෙ ඕකයි මායි ගියා චම්ලි ගුනවර්දන මහත්තයාට වැඩ කොරන්න…ගුනවර්දන මහතතයා මූව කැහැට්ට වගේ නිසා කොඩි එල්ලන්න වත් ගත්තෙ නෑ…පිම්පියා…

අලබෝලේ: කෝමද දරුමෙ අයියා දේසපාලන වසයෙන් සාර්තක වුණේ…?

දළඹුඅයියා: දරුමෙ අයියා නිරත සැබෑ ජාතිකවාදී දේශපාලනයක මල්ලීඊඊඊඊඊ…. ඝෝටා සෑර් බුදු වේවා. අපේ රත්තරන් මහත්තයා සැරියුත් මුගලන් වේවා….ග්ල්ප්…

ධර්මේ: කටවහගෙන ඔය මඟුල බීපිය උත්තෝ…තෝ මටත් ඉල්ලලා දෙන්නද යන්නෙ මැන්දිස් අයියාගෙන්…?

අලබෝලේ: (නටමින්) මැන්දිස් අයියා අපේ ගමේ උගත්තා…අසුපිට යනවා නැඟලා ලලයි ලිලයි ලා… ඉගිල්ලිලා යන කුරුල්ලො මැරිල වැටෙනවා.. එයාට කවුරුත් කිව්වෙ කවු…ද බොයි…

දැලි රාජා:...ගුඩු…ගුඩු…ගුඩු….ගුඩු…ගුඩු…ගුඩු….

ධර්මේ: සිරිසේන සිරා පොර පකෝ. මගේ ජීවිතේ වෙනස් කරපු එවුන්ගෙන් අම්මටට්යි තාත්තටයි යටින් තුන්වැනි තැන ඉන්නේ සිරිසේන ගිරාම සේවකයා…

(ධර්මේ ඒ කිව්ව කතාව අම්මපල්ලා ඇත්ත. කුකුල්ලු හොරකමකට ධර්මේ හිරේ ගියේ සිරිසේන මහත්තයා ගිරාම සේවක කාලේ පොලීසියට දීපු ඔත්තුවක් නිසා. හැබැයි ඊට පස්සේ ධර්මේ හැදුණා. කුකුල්ලු කෙහෙල්කැන් හොරකමේ ගියේ නෑ. බැසිල් මහත්තයගෙ ටැට්ටරේ එළවලා එදාවේල හොයා ගත්තා. ඉතින් සිරිසේන ගිරාම සේවක මහත්තයා ධර්මේගෙ ජීවිතය වෙනස් කළා කියනෙක සහසුද්දෙන් ඇත්ත.)

රවුටරේ: (මෙතක් නිහඬව සිට) දැන් සිරා ගන්ජා ගහලා ඔය පොත ලියනවා වෙන්න බැරිද…?

කළු උදිතේ: පුකේ ගන්ජා ගහන උත්තක් නෙවෙයි යකෝ, මේක අන්තර්ජාතික කුමන්තරණයක් වෙන්න පුළුවන්. ඔය වියාපුරුතියට කොටි සංවිදානෙ සම්බන්දතා තියෙනවද කවුද දන්නෙ…?

රවුටරේ: දැන් උදිතේ, උඹ මං ගැන හරියට නොදන්නවා නම් උඹ මං ගැනත් ඔය කතාව කියනවනේ….

ධර්මේ: තෝ ගැන නෙවෙයි උත්තෝ. මූට නම් අනිවා කොටි සංවිදානෙ සම්බන්ධයක් තියෙනවා. මුගේ අරමුන අපේ සැබෑ ජාතිකවාදී දේසපාලනය පරාජය කිරීම…..

දැලි රාජා: ඕක්ක්ක්ක්ක්ක්ක්ක්ක්……………………………

(මහත්වරුනි, මේ අවස්ථාවේ යම් ආශ්චර්යමත් සිද්දියක් සිද්ද වුණා. ඈත පාරක ගිය ජීප් එකක් පොලිස් ජීප් එකක් ලෙස වරදවා වටහා ගැනීම නිසා සභා තොමෝ ඉක්මන් ගමණින් නියරවල් උඩින් මඩේ වැටෙමින්, කැඩුණු සරොං කිහිල්ලේ ගසා ගනිමින් නියර කාපට් නොකරපු එවුන්ගේ මව් ගුණ සිහි කරමින් විසිර ගියා. ඒ ජීප් එකත් පොලිස් ජීප් එකක් නම් තමයි, හැබැයි ඇවිල්ලා තිබුණේ සමන්තභද්‍ර හිමි අතුරුදහන් වීම සම්බන්ධයෙන් මොකද්දෝ කාරණාවකටයි.)

කොහොම කොහොම හරි සභා තොමෝ විසිර යාමට පළමු ගත් අවසාන නිගනමය: සිරිසේන හිටපු ගිරාම සේවක මහතාගේ පොත ලිවීමේ වියාපුරුතිය කොටි සංවිදානයට අපේ සදාදරනීය මාතෘ භූමියෙන් කොටසක් කඩා දීම පිණිස කරන ජාති ද්‍රෝහී රාජ ද්‍රෝහී කුමන්තරනයක කොටසකි. සිරිසේන කොටියෙකි.

එයාට කවුරුත් කිව්වෙ කවු…ද බොයි…

ඔන්න ඕකයි මහත්වරුනි, දේශීය හා ජාත්‍යන්තර සමාජ ආර්ථික දේශපාලන කාරණා පිළිබඳ ආගංගොඩ හිතන ටැංකියේ අවසාන විද්වත් නිගනමය, සමාවන්න නිගමනය. වැදගත් මහත්වරුන්ගේ වැදගත් කතාබහ නිමා වෙන්නේ කෙස් පැළෙන තර්ක වලින් පසුව ඒ වගේ බිඳිය නොහැකි නිගමන වලට ඇවිල්ලා. සෙල්ලං නෑ කොල්ලෝ.

(විසි අට වැනි කොටසට…)

Posted in Non classé | 6 Comments

විසි හය (26) කොටස : මිනි-යක්කු තුන්දෙනාගේ වික්‍රමය (ලිබරලා, රැඩිකලා හා ලෙනිනා)

ගරුතර මහා සංඝරත්නයෙන්ද, අන්‍යාගමික පූජක තුමන්ලාගෙන්ද අපේ සියළු ගරු කටයුතු පාඨක පිරිසෙන්ද අවසරයි. ලියන මහත්තයා වන මම අද මෙතැනට පැමිණියේ ආගංගොඩ ග්‍රාමයේ කථාන්තරයේ තවත් ත්‍රාසජනක, ලොමු දැහැ ගැන්වෙන, රුධිර පීඩනය 150/95 ට නගින පරිච්ඡේදයක් ඔබට ඉදිරිපත් කිරීමටයි.

මහත්වරුනි ඔබ තමුන්නාන්සේලාට මතක ඇතැයි හිතනවා අපි පහුගිය චැප්ටර් එකේ කතා කළේ ගෝටයිම්බර යෝධයාගේ ගන්ධබ්බයා සියවස් ගණනාවකට පසුව මනුෂ්‍යාත්මයක් ලබාගෙන පූජ්‍යපාද කොකාගම ජිනරතන ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ නමින් විචිත්‍ර ධර්ම කථිකයකු සේ ප්‍රසිද්ධියක් ලබා ගන්නා සමයෙහි එය කණ වැකුණු, ආදියෙහි ගෝටයිම්බරයා අතින් හිස වෙන්ව වලස් හිසක් ඇතුව සරණ රිටිගල ජයසේනයාගේ රකුසු ඇස් ක්‍රෝධයෙන් බරව රතු වූ ආකාරය.

රතුම රතු පාට වුණා!

ඔය ක්‍රෝධය කියන ප්‍රපංචයද මොකද්ද එක ධම්මපදයේ විස්තර කෙරෙන්නේ මෙන්න මෙහෙමයි.

යෝ වේ උප්පතිතං කෝධං
රථං භන්තංව ධාරයේ,
තම්හං සාරථීං බ්‍රෑමි,
රසමිග්ගාහෝ ඉතරෝ ජනෝ

යමෙක් තමා තුළ හට ගත් ක්‍රෝධය, දක්ෂ රථාචාර්යයකු නො මග ගිය රථයක් හසුරුවා ගන්නා සේ හික්මවා ගනී ද, ඒ පුද්ගලයා නියම රියදුරෙකැයි කියමි. එ සේ සිත හික්මවා ගත නො හැකි පුද්ගලයා නිකමට තෝන් ලනුව අල්ලන්නෙකැ යි කියමි.

ඒ එක්කම පාඨක මහත්වරුනි ඔබ සිහි තබා ගත යුතුයි මේ සිද්ධි වුණේ විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේ 1910 දි විතර. ඔය අද ඉන්න වාසුගෙ පුතාලා සමාවෙන්න මහත්වරුන් නෝනා මහත්වරුන් අර කතාවට කියන්නැහෙ අප්පොච්චිලාගේ ඇට වල සමාවෙන්න ජීව ධාතූන්හි උන්නු සන්දියටත් බොහෝ ඉහත කාලයක බව. කොටින්ම අද ඉන්න බොහෝ උන්දෙලාගෙ අම්මලා අප්පොච්චිලා ඒ කාලේ සීයලාගේ ඇට වල වත් ජීව ධාතූන්හි වත් හිටියෙ නෑ.

ඒ හන්දා මේ කතා වලට ජීවමාන කවුරුවත් සම්බන්ධයි කියලා හේම කලබොල කොරා ගත යුතු නෑ. සියළුම චරිත මනඃකල්පිතයි. ඕං. අම්මපල්ලා.

තමන්ගෙ පරම හතුරා අළුත් ආත්මයක් ලබලා විතරක් නෙවෙයි ඒ ආත්මය තුළ සුවිසාල ජනප්‍රියතාවයක් ලබන්නත් පටන් අරගෙනයි කියලා දැනගත්තු වලස් හිසැති රිටිගල ජයසේනයාට හෙවත් අද අපි භාවිතා කොරන වචන වලින් නම් මහසෝනාට නව දොරින්ම මළ පනින්නට පටන් ගත්තාය කියමුකෝ.

දෙන්නම් ජම්බු!

ඔන්න ඔහොම තමයි මහසෝනා නම් ලද රිටිගල ජයසේනයා කල්පනා කොළේ.

ඔහොම කිව්වාටම ජම්බු දෙන්නත් බෑනෙ. ඉතින් ජයසේනයා තීරණය කොළා පූජ්‍යපාද කොකාගම ජිනරතන ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ වැඩ සිටි සජ්ජනාරාමයේ ටික කාලයක් වැඩ වසන්න.

මහසෝනා හෙවත් ජයසේනයා කියන්නෙ යකෙක්.

යකෙක් පන්සලේ නතර වුණාම එක එක අමුතු දේවල් වෙන්න පටන් ගන්නවා.

එක දවසක් බලනකොට පන්සලේ ළිඳේ වතුර වයින් වෙලා තිබුණා. ආගංගොඩ කවුරුවත් ඒ වනතෙක්ම වයින් රහ බලලා තිබුණේ නෑ – පල්ලියේ ෆාදර් ඇරෙන්න. පල්ලියේ ෆාදර් පන්සලට එන එකක්යැ. ඉතින් හැමෝම කල්පනා කොළා ළිඳට මොකෙක් හරි ගොබිලෙක් හැළි අරක්කු හැළියක් අත ඇරලා කියලා. පිනට පහල වෙච්චි හැළි අරක්කු බොන්න දවස තිස්සේම දිග පෝලිමක් තිබුණාලු. බීලා වෙරි වෙලා බණ මඬුවෙ වැටිලා හිටියාත්ලු හැට ගණනක්ම. හැබැයි ඊළඟ දවසේ උදේ කස්ටිය බෝතල් බූලි හෙම අරගෙන එනකොට ළිඳේ වතුර ආයෙත් වතුර වෙලා. අනිච්චේ දුක්කේ සංසාරේ.

මේ මූලික පරීක්සණයෙන් පස්සෙ මහසෝනා හෙවත් ජයසේනයා තීරණය කළා මිනි-යක්කු තුන් දෙනෙක් සජ්ජනාරාමයේ නිදහස් කරන්න. මිනි-යක්කු කිව්වෙ ලොකු යක්කු යටතේ වැඩ කරන පොඩි යක්කුන්ටයි. ලොකු යක්කු ඔය චෝටා චෝටා වැඩ කරන්න නෑ. පොඩි යක්කුන්ට අවුට් සෝස් කරනවා.

මොනවද දන්නවද මේ මිනි යක්කු තුන් දෙනාගෙ නම්?

එකෙක් ‘ලිබරලා’

අනෙකා ‘රැඩිකලා’

තුන් වැනියා ‘ලෙනිනා’

මේ මිනි-යක්කු තුන්දෙනා ටිකෙන් ටික කොකා සාදුගේ ජීවිතේ අවුල් කොරන්න පටන් ගත්තා.

එක දවසක් කොකා සාදු සිවුර නොපොරවා අඳනෙ විතරක් ඇඳගෙන පන්සලේ දොරකොඩට ඇවිත් “ජේසු පිහිටයි, ජේසු පිහිටයි…” කියල කියා පුංචි කේතලේකින් වතුර ඉහ ඉහ හිටියාලු මඟ යන එන්නන්ට. මේ ගැන ආගංගොඩ බෞද්ධයෝ හැබෑවටම විස්මය පත් වුණා.

කතාවක් ගියා මේක කතෝලික පල්ලියෙ අන්තර්ජාතික කුමන්ත්‍රණයක ප්‍රතිඵලයක් කියලත්. එහෙම ලොකුවට හිතන්න කරුණු කාරණා තිබුණෙත් නෑ. ඒ හන්දා ඒ කතාව එහෙමම යට ගියා. නැත්නම් පල්ලිය ඉස්සරහා අට්ටාලයක් අටවාන උපවාසයක් හෙම කොරන්න බෞද්ධයො සූජානං වෙලා හිටියෙ. එහෙන්නං. බෞද්ධ ලේ කකියනවා බොලේ.

තව දවසක් උන් වහන්සේ මෙන්න මෙහම ධර්ම දේශනයක් කොරනවාලු.

” බෞද්ධ පින්වතුනි, මිනිස් ජීවිතය රැක ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය දේ නිපදවීමත් ඊළඟට නිපදවන ලද දේ හුවමාරු කිරීමත් සියලූ සමාජ ව්‍යුහයන් ගේ පදනම වන්නේ යැයිද, මෙතෙක් ඉතිහාසයේ දක්නට ලැබෙන හැම සමාජ ක‍්‍රමයකම වස්තුව බෙදි යන ආකාරයත්, සමාජය පංතිවලට බෙදෙන ආකාරයත්, තීරණය වූයේ කුමක් නිපදවන්නේද? එය නිපදවන්නේ කෙසේද? හා නිපද වූ දේ හුවමාරු වන්නේ කෙසේද? යන්න අනුව යැයිද, යන සිද්ධාන්ත ඉතිහාසය පිළිබඳ භෞතිකවාදී දර්ශනයේ ආරම්භය වෙයි. බෞද්ධ පින්වතුනි, මේ දර්ශන කෝණය අනුව සියලූ සමාජ විපර්යාස හා දේශපාලන විප්ලව බිහිවීමට තුඩුදුන් මූලික හේතූන් සෙවිය යුත්තේ මිනිසුන්ගේ සිත් තුළ හෝ සදාතනික සාධාරණය හා සත්‍යය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ හැඟීම් තුළ හෝ නොව නිෂ්පාදන හා හුවමාරු විධියේ ඇති වූ වෙනස්වීම් තුළය. මේ හේතූන් සෙවිය යුත්තේ දර්ශනයක් තුළ නොව එක් එක් යුගයේ අර්ථ ක‍්‍රමය තුළය”

(එදා වැහිලා ඉඳලා තියෙන්නෙ ලෙනිනා කියන මිනි-යකා.)

තව දවසක කොකා සාදු දැළි අඟුරු කෑල්ලකින් උඩු රැවුලක් හේම ඇඳගෙන, පරණ තුවායක් කරේ පටලවාන පන්සලේ ජනේලෙක එල්ලිලා ගැඹුරු කට අඬකින් මෙහෙම කියනවාලු.

“දැන් බලන්ඩ අපේ හාන්දුරුවනේ….. අපේ කාලෙ නම් මෙහෙම දේවල් වුණේ නෑ…… දැන් තමයි මේ වගේ විලම්බීත වෙන්නේ….. කොහොමද……? වෙනෂ ෂැපද……? ඔබට ෂතුටුයිද දැන්…?”

පාඨක මහතුනි මෙව්වා කොකාගම ජිනරතන හිමියන්ගේ දුර්වලතා කියලා හිතලා පව් පුරෝ ගන්න එපා. අර මහසෝනාය කියන රිටිගල ජයසේනයා තමයි මේ පෝරිසාද වැඩ කොළේ මිනි-යක්කු තුන් දෙනා ලවා.

විචිත්‍ර ධර්ම කථිකයින් වහන්සේ නමක් වගේම ආගංගොඩ ගමේ බෞද්ධ ප්‍රතිමූර්තිය වූ කොකාගම ජිනරතන හිමියන්ට මේ වුණු ඇබැද්දිය ගැන ආගංගොඩ බෞද්ධයෝ බොහෝම කම්පාවට පත්වුණා. හදිසි රැස්වීමක් කැඳවූ සජ්ජනාරාමයේ දායක සභාව තීරණය කොළා වහාම මෙහෙම ඇබැද්දියක් වෙලා තියෙන්නෙ මොකද කියලා හොයා බලන්න. ඒක කරන්නෙ කොහොමද කියලා දීර්ඝ වාද විවාද පැවැත්වුණා. හැමදාම හැන්දෑවෙ හයට විතර ඇරැඹෙන දායක සභා රැස්වීම් අවසන් වුණේ පහු වෙනිදට එළි වෙන්න වගේ. කොටින්ම දායක සබාවෙ මහත්වරුන්ගෙ බාරියාවන් කොම්ප්ලේන් කොරන්නත් පටන් ගත්තා අහවල් එකේ මකුළු දැල් බැඳෙනවාය කඩලා ඉවරයක් නැතිය මේ වැඩ නිසා කියලා.

මෙවැනි දායක සභා රැස්වීම් ගණනාවක් අවසානයේ බොහෝම අමාරුවෙන් බැස ගත්තු නිගමනය තමයි ජ්‍යෝතිෂයෙහි අග තැන්පත් විද්‍යා සිරෝමණී ආචාර්ය ගුණසේන රුකපතුවිතාන මහත්මයා හමු වෙලා කරුණු කාරණා දැන ගන්න එක.

රුකපතුවිතාන මහත්මයාගෙ නම ගම විස්තර කාරිය දායක සබාව දැන ගත්තේ ‘සිංහල බෞද්ධයා’ පුවත්පතේ තිබුණු දැන්වීමකින්.

විද්‍යා සිරෝමණී ආචාර්ය ගුණසේන රුකපතුවිතාන මහත්මයා පදිංචි වෙලා හිටියෙ ආගංගොඩට මයිල සීයක් විතර ඈත ගමකයි. ඒ හන්දා මේ සාස්තර බලන්න ගිය ගමන දින දෙකක පොඩි ට්‍රිපක් වුණා. ලොරි බාගෙක තමයි දායක සභාව මේ ගමන ගියේ. එන ගමන් යාපහුව හා වාරණ රජ මහා විහාරය වන්දනා කර ගන්නත් කටයුතු පිළියෙළ කරලා තිබුණා. ගමන් වියදම් පිණිස එක් උපාසක මහතකුගෙන් රුපියල් හතකුත් සත විසි පහක් එකතු කෙරුණා. මල් පැණි හේම ගැණුනේ වෙනම ගිණුමකින්.

කොකා සාදුගෙ වේලාපත් කඩත් වෙනත් විස්තරත් බලපු රුකපතුවිතාන මහත්මයා කණේ මයිල් ඇඟිලි දෙකකින් කරකව කරකවා මෙන්න මෙහෙම කිව්වාය කියලයි දායක සභාව වාර්තා කොළේ.

“අනිවා ඩෙෆා මේ සංඝ-බ්‍රෝට වැහිලා ඉන්නෙ මිනි-යක්ස්ලා තුන් දෙනෙක්. මේ පට්ට වාසුගෙ පුතාලා තමයි රැඩිකලයා, ලිබරලයා හා ලෙනිනා. තව කල් ගියොත් ජෝන් සීනාත් වැහෙන්න පුළුවනි. බ්‍රෝලට සිස්ලට ඥං පචං ගාන්නෙ නැතුව නටන්න වෙනවා දාර තොයිලයක්…”

(නෑ, නෑ, ඔය වචන වලින් නෙවෙයි රුකපතුවිතාන මහත්මයා කිව්වෙ. මං පොඩ්ඩක් බැලුවා අපේ නඟාගෙ පොඩි එකා හෙම වැරදිලාවත් රුකපතුවිතාන මහත්මයා වුණා නම් ඕක කොහොම කියයිද කියලා.)

(විසි හත් වැනි කොටසට…)

Posted in Non classé | 3 Comments

විසි පහ (25) කොටස: රිටිගල ජයසේනගේත් බෙල්ල ගැලැවූ කොකා සාදු

ඝෝඨාභය රාජපස්ස මහත්තයා හීනෙන් පාදුර්භූත වෙලා කරදර කරන්න පටන් ගත්තයින් පස්සෙ සිරිසේන හිටපු ගිරාම සේවකතුමා පත් වෙච්චි මානසික වියාකූලතාවය ගැන ඔබ තමුන්නාන්සේලා කියෙව්වා කියලා හිතනවා. කියෙව්වෙ නැත්නම් ආපහු ගිහින් බලපිය උලමෝ, උලමෙක් වගේ මෙතැන බලාන ඉන්නෙ නැතිව.

ඉතින් බොහෝම අමාරුවෙන් කාල වේලාව හොයාගෙන, පැහැබර උදෑසනක සූර්යයා පෙරදිගින් නැඟ එද්දී පුෂ්ප පිපී මාරුතයේ මකරන්ද ගලා එද්දී සිරිසේන හිටපු ගිරාම සේවක මහත්තයා අර සී-ආර් පොත හොයාගෙන පිටු අංකයක් හෙම දාලා අළුත් පරිච්ඡේදයක් ලියන්න පටන්ගත්තා. කලින් පරිච්ඡේද වලත් ලියවිලා තිබුණේ ඡේදයක් දෙකක් විතරයි තමයි හිටං.

පූජ්‍යපාද පණ්ඩිත කොකාගම ජිනරතන ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ

ආගංගොඩ ග්‍රාමයේ ඉතිහාසයේ එය හෙබවූ වියතුන් අතරින් සූර්යයන් අතර කල්පාන්තයේ සූර්යයා බඳු වියතුන් අතර වියතකු සේ ගිණිය හැක්කේ පූජ්‍යපාද පණ්ඩිත කොකාගම ජිනරතන ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේය. (1875 -1931) බහුශෘත උගතකු සේම විචිත්‍ර ධර්ම කථිකයකු වූ උන්වහන්සේ ගම්වැසියන් අතර ප්‍රචලිත වූයේ “කොකා සාදු” යන කෙටි නමිනි.

හැබැයි මේ කොකා සාදුගෙ භව පුරාණය නම් සිරිසේන ගිරාම සේවක තුමාත් දැන හිටියේ නෑ හිටං.

කොකා සාදුගෙ පෙර ආත්මය තමයි ගෝටයිම්බරයා. ඔව් අර රිටිගල ජයසේන කියලා සෙන්පතියෙකුගේත් බෙල්ල ගැලෙව්වාය කියන්නෙ. අන්න ඌ තමයි.

පුරාණ පොත් වල ඒ කතාව කියන්නේ මෙහෙමයි හිටං.

ගැමුණු රජ්ජුරුවෝ එලාර රජුව පරදලා ජයගත්තට පස්සේ ගෝඨයිම්බර යෝධයා අලුත් නිවසක් තනා ගෙට ගෙවදීම නිමිත්තෙන් ඉතා විශාල උත්සව‍යක් සංවිධානය කරලා ගොඩාක් අයට මේ උත්සවයට ආරාධනා කලා. ඒ අසලින් එදා ගමන් කරපු ආරාධනයකින් තොරව එකවිටම මැදිවිය ඉක්මවු කලු ඇගපත මනාව වැඩුනු පුද්ගලයකු සාදය‍ට පැමිණි අතර ඒ වෙන කිසිවකු ‍නොව නම ඇසු පමණින් බොහෝ දෙනා බිය සලිත වන රිටිගල ජයසේනය. රිටිගල ජයසේන යනු ගැමුණු කුමරුන්ට ජය පතා යක්ෂ සේනාව මෙහෙය වු ඇතුන් දහ දෙනකුගේ ශක්තිය ඇති සේනාධිපති තුමායි.‍‍

ගෝඨයිම්බර ‍සෙනවිත් මේ ජයසේනට සාදයේ හොද හැටි කෑම බීම දී සැලකු අතර මධුවිතෙහි ප්‍රමාණය වැඩි වු විටම සියල්ල අමතක වු ජයසේන එකවිටම සිතට ආ අදහසකට සෝනා කුමරිය වැලද ගත්තේය. එකවරම මෙය දුටු ‍ගෝඨයිම්බර සෙනවියාට තරු විසිවුනු අතර ජයසේනට අසැබි වචනයෙන් බැන වදිමින් තම නිවසින් යන ලෙස තර්ජනය කරන ලදි. රිටිගල ජයසේන ඉතා ලැජ්ජාවට පත් වුනු අතර තරහත් සමඟම ගෝඨයිම්බරයා තමාට කිසිම අභියෝගයක් නැති බවත් සතියකින් තම්මැන්නා සුසාන භුමියේ දී හැකි නම් ද්වන්ධ සටනකට එන ලෙසත් උත්සව සභාවේදීම ඉතා සැරවැරයෙන් කියා සිටි අතර ‍ ගෝඨයිම්බර ‍සෙනවිත් බිමතින්ම ජයසේන තමාට කිසිදු අභියෝගයක් නොමැති බවත් කඩුවකින් නොව තමාගේ වම් පයේ සුලැගිල්ලෙන් ජයසේනගේ හිස ගසා දමන බවත් මහ හඩින් උත්සව සභාව මධ්‍යයේ බහින් බස් විය.

මේ ආරංචිය දැනගත් ගැමුණු රජු වහාම මේ සටන නවත්වා දමන ලෙස අණ කලත් තම අභිමානය තමන්ට සිදුවු ලජ්ජාව මකා ගැනීමට අනිවාර්යයෙන් මේ සටන පැවතිය යුතු බව දෙදෙනාම පවසා ඇත.

සටනට දිනය පැමිණි අතර සටනට පෙර දා හොදින් මත්පැන් බී සටන දාත් දවල් වන තුරු නිදමින් සිටි ගෝඨයිම්බරයාට එකපාරම තම අභියෝග කල සටන මතක් වු අතර කෑම බීමද අමතකව ඇද සිටි සළුව තදින් ගැ‍ට ගසා උතුරු සළුව හිසේ ජටාවක් ලෙස බැදගෙන සොහොන් බිමට දිව යන්නට විය.

ඒ වන විටත් රිටිගල ජයසේන ලෝහ සන්නායකයක් පැලද සිටිමින් මනාව සටනට සුදානම් වී සිට අතර ඔහු හතර රියන් උස පුද්ගලයකු වු අතර ගෝඨායිම්බරයා ඉන් හරියටම අඩක් උස විය.

ගෝඨයිම්බරයාගේ සහායට සටන නැරඹීමට පැමිණි අය මෙය දුටු සැනින් ම බෝහෝම දුකට පත්වුයේ ගෝඨයිම්බරයා පරාද වේවි යන හැගීම බොහෝම දෙනාගේ සිතට ආ නිසාය.

තම මිතුරාට ආචාර කල ගෝඨයිම්බර සටනට පිවිසිය. ආචාර කිරීමත් සමඟම හිස ඔසවා සතුරා හෙවත් ජයසේනයාගේ මුහුණ බැලු ගෝඨයිම්බර ඇසිපිය ගහන සැනින් අහසට පැන ජයසේනගේ නිකටට තම වම් ප‍යෙන් දැඩි පහරක් එල්ල කලේය.

එක විටම අන්ද මන්ද වු ජයසේනට තමා නමස්කාර කරන සෙනසුරු දෙවියන් සිහිවන විටම හිස කදින් වෙන්වී රිටිගල පැත්තේ කරඔ ගසක රැදී ඇත.

ඔය සිද්ධියෙන් සෙනසුරා කලබල වෙලා ඇවිල්ලා ඔළුව හොයා ගන්නම බැරි තැන වලස් ඔලුවක් අනෙක් පැත්තට හයි කොරලා තමයි රිටිගල ජයසේනයාගේ පණ බේරා ගෙන තියෙන්නෙ. ඔය වලස් ඔලුවෙන් තමයි රිටිගල ජයසේනයා අදත් අපේ ප්‍රවාද ගොඩ නඟන්නෙ. ඒවා වඳුරු කුණුහරුප වගේ කට්ටියකට පේන්නෙත් ඒකයි.

කොහොම වුනත් පින්වතුනි මේ කතාව රිටිගල ජයසේනයා ගැන නෙවෙයි පූජ්‍ය පාද කොකාගම ජිනරතන හිමි හෙවත් කොකා සාදු ගැනනෙ.

ඔය ගෝටයිම්බරයා මළායින් පස්සෙ උගෙ ගන්ධබ්බයා උපදින්න සුදුසු යෝනියක් සොයමින් සිටියා සියවස් ගණනාවක්ම. ඒත් ලැබුණෙ නෑ.

ඕක දෙපැත්තකට කියන්න පුළුවන්. එකක් තමයි ගෝටයිම්බරයාගෙ වර්ෂන් එක. ඒ කියන්නෙ ගෝටයිම්බරයාගෙ තිබිච්චි සුවිශේෂී දේශප්‍රේමයට ගැළපෙන ආකාරයේ උපතක් ලබන්න සුදුසු යෝනීන් අති දුර්ලභයි කියන කාරණාව. දෙවැන්න තමයි යෝනීන්ගේ වර්ෂන් එක. අනේ තෝ අපට එපා රිංගුවොත් හෙම ගබ්සා කරනවා කරනවාමයි කියලා යෝනීන් ගණනාවක්ම ඒකාගේ ගන්ධබ්බයා එළවා ගත්තා කියලා තමයි පුරාණ පුස්තක වල තියෙන්නේ. හැබැයි ඕවා මම වත් හරියට දන්නෙ නෑ. ඕවාගේ ඇත්ත නැත්ත දැන ගන්න පුළුවන් අර නාථ දෙවියන් හා විපස්සක දෙවියන් එක්ක කොම්පැනියක් දාගෙන හාල් බිස්නස් එකක් කරනවය කියන ප්‍රියන්තා සේනානයක මහත්මිය ගෙන්ම තමයි.

කොහොම කොහොම හරි ගෝටයිම්බරයාගේ ගන්ධබ්බයා බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත සමයේදී තමන්ට දේශප්‍රේමී උප්පත්තියක් ලබන්න නිසි යෝනියක් හොයාගෙන අප්පුවා නමින් පිරිමි ආත්මයක් ලැබුවා. මේ අප්පුවා තමයි පසු කලෙක විචිත්‍ර ධර්ම කථික කොකාගම ජිනරතන හිමියන් බවට පත් වන්නේ.

කොකාගම ජිනරතන හිමි හෙවත් කොකා සාදුගේ තිබුණු පළමුවැනි විශේෂත්වය තමයි ගෝටයිම්බර යෝධයාගේ තිබුණු තිරස්චීන දේශප්‍රේමය නොසැලී තවමත් උන් වහන්සේගේ චිත්තාභ්‍යන්තරයේ තිබුණු එක. ඒක ඔරිජිනල් දුටුගැමුණු ටයිපයේ දේශප්‍රේමයක්.

මේ සිංහල අපගෙ රටයි – අප ඉපදෙන මැරෙන රටයි!

මාගේ මේ ව්‍යායාමය රජගේ සැප පිණිස නොව සම්බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථිතිය පිණිසමැ වන්නේය.

ගෝටයිම්බරයා දොලොස් හැවිරිදි කාලයේ මිත්ත නම් සෙනෙවියාට සේවය කළ නමුත් බුදු සසුන වනසන දෙමළුන් දැක කෝපයෙන් රාත්‍රියේ ගොස් ඔවුන් අලවා මරා දමයි. (මහා පින්වත් කෙනෙක් නිසා දෙවියෝ මේ මළසිරුරු අතුරුදහන් කළ බව කියවේ.) දෙමළු විශාල වශයෙන් අඩුවූ නිසා එළාර රජු මේ ගැන සෙවීමට භටයින් පවා යෙදවීය.

විචිත්‍ර ධර්ම කථික කොකා සාදුගෙ තිබුණු දෙවන විශේෂත්වය තමයි ටෙලිපති වලින් ධර්ම දේශනයට තිබුණු සුවිශේෂ හැකියාව.

වචනයෙන් යන ධර්ම දේශනාව අතරම යනවා ටෙලිපති වලින් කරන ධර්ම දේශනාවකුත්. උදාහරණයක් මෙහෙම.

“පින්වතුනි මෛත‍්‍රිය කියා කියන්නේ තමාටත්, අන් අයටත් හදවතින් ම පවත්වන මිත‍්‍රත්වය යි. [තොපිට පේන්නෙ නැද්ද යකුනේ සුළු ජාතීන් මේ රට උදුර ගන්න මාන බලන හැටි?] තමා තමාට මිත‍්‍ර නම් තමා විසින් තමන්ගේ ජීවිතයට හානියක්, කරදරයක් කරන්නේ නෑ. [දෙමළා කෑල්ලක් අල්ල ගන්න බලනවා. හම්බයා කෑල්ලක් අල්ල ගන්න බලනවා.] තමා අනුන්ට මිත‍්‍ර නම් අනුන්ගේ ජීවිතයට කරදරයක් කරන්නේ නෑ. මේ නිසා තමාටත්, අනුන්ටත් යහපත සලසන මිත‍්‍රත්වයට මෛත‍්‍රිය කියා කියනවා. [තොපි ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවෝ වගේ දත නියෝ නියෝ ඉන්නවා.] මේ මෛත‍්‍රී සහගත බව අපට සිව් ඉරියව්වේ දී ම පුරුදු කරන්න පුළුවන්. එ් වගේ ම, ක‍්‍රියාවෙනුත්, වචනයෙනුත්, සිතිනුත් මෛත‍්‍රිය දියුණු කර ගන්න පුළුවන්. [කෝ තොපේ සිංහලකම?] මෛත‍්‍රී සහගත කාය කර්ම, මෛත‍්‍රී සහගත වචී කර්ම, මෛත‍්‍රී සහගත මනෝ කර්ම වශයෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තිදොරින් ම මෛත‍්‍රිය පුරුදු කර ගත යුතු අයුරු පෙන්වා දී තිබෙනවා. [යකෝ අපි මළේ මේ රට වෙනුවෙන්. අපේ උතුම් ජාතිය වෙනුවෙන්.] එදිනෙදා ජීවිතයේ දී එලෙසින් මෛත‍්‍රිය තුළ ජීවිතය පවත්වන ශ‍්‍රාවකයාට භාවනාවක් වශයෙන් දියුණු කරමින් මෛත‍්‍රී චිත්ත සමාධිය ඇති කර ගැනීමට අවස්ථාව උදා වෙනවා. [තොපි මොනවද නරුමයිනේ කරන්නේ මේ උදාර සිංහල ජාතිය සුළු ජාතික පරයින්ගෙන් ගලවා ගැනීම පිණිස?]...”

සැබෑ දේශප්‍රේමියකු නොවන්නකුට ඇහෙන්නේ වචනයෙන් කරන දේශනාව විතරයි. හැබැයි සිත දියුණු කර ගත්තු සැබෑ දේශප්‍රේමියකුට වචනයෙන් කරන ධර්ම දේශනාව වගේම ටෙලිපති වලින් කරන ධර්ම දේශනාවත් ඇහෙන්න පටන් ගන්නවා.

මේ හන්දා ඊට දසක කිහිපයකට පසුව බිහි වෙන්නට නියමිත ගංගොඩවිල සෝම හිමියන් වාගේම කොකාගම ජිනරතන හිමියනුත් සකලවිධ බෞද්ධ ජනතාව අතර අනුපමේය ගෞරවාදරයට පත්වුණා.

කොකා සාදු පොත් පත් හෙමත් බොහොමයක් ලියපු උගතෙක්. ඉරිසියාකාරයො නම් කිව්වා කොකා සාදු එව්වා ලිව්වෙ පරමවිඥාර්ත බෞද්ධ සමාගම විසින් පළ කොරාපු පත පොත පරිවර්තනය කොරළා කියලා. ඒ කාලෙ පින්වතුනි පරමවිඥාර්ත බෞද්ධ සමාගම තමයි බෞධයින්ගේ විකිපීඩියාව. හැබැයි ඔව්වා ඉරිසියාකාරයින්ගේ කතා වෙන්නත් පුළුවන්.

කොකා සාදු ඒ කාලේ දකුණු පළාතෙන් පටන් අර ගත්තු බෞද්ධ පුනරුදයේ ප්‍රතිඵලයක් හැටියට බිහිවුණු ලක් රිවි කිරණ, ලංකා ලෝකය, සිංහල බෞද්ධයා වගේ පුවත්පත් වලටත් නිතර ලිව්වා.

ඒකෙන් මේකෙන් කොකා සාදුගේ කීර්තිය දේශ දේශාන්තරයන්හි පැතිරෙන්න පටන් ගත්තා.

තමන්ගෙ ඔලුව ගලවා දාපු ගෝටයිම්බරයා නැවත උප්පත්තිය ලබලාය කියලා අර වලස් ඔලුව හයි කරාන ඉන්න රිටිගල ජයසේනයාගේ කණට වැටෙන්නත් මහා කාලයක් ගියේ නෑ.

ඕක අහපු ගමන් රිටිගල ජයසේනයාගේ රකුසු ඇස් දිලිසෙන්න පටන් ගත්තා!

(විසි හය වැනි කොටසට…)

Posted in Non classé | 1 Comment

විසි හතර (24) කොටස : මැන්දිස් අයියා සිරිසේන මහත්තයාගෙන් ගේම ඉල්ලයි

ගෞරවනීය පාඨක මහත්වරුනි, ඔබ තමුන්නාසේලා දන්නා පරිදි මේ දවස් වල සිරිසේන හිටපු ගිරාම සේවක තුමා ඉන්නෙ බොහොම බයෙන් හා දෙගිඩියාවෙන්. ඒකට හේතුව තමයි ඝෝඨාභය රාජපස්ස තුමා මේ දවස් වල හැමදාම මහේසාක්ය විදියට හීනෙන් පෙනි පෙනී “අර පොත ලියන්නේ නැද්ද පකෝ?, තෝ ඒ කාලෙ නම් කිව්වෙ එහෙමයි හිටං, බලාගෙන යනකොට තෝ කොස්කොළ මැල්ලුම් එක්ක බත් කාලා අත හෝද ගන්න වත් බැරි නාට්ටාමියෙක්නෙ” කිය කියා පුන පුනා ඇසීම. (එහෙමම නෙවෙයි ඇහුවෙ, අහපු විදියටම ලියන්න බැරි නිසා මම වචන ටිකක් වෙනස් කොළා.)

ඝෝඨාභය උන්නැහේ කෙනකුගෙන් යමක් අහන්නෙ කොහොමද කියලා අපි දන්නවනෙ. උන්නැහේ ගිරිය පුප්පලා, අත මිට මොළෝලා එහෙම අහන කොට සිරිසේන මහත්තයාට චූ ගිහින් ඇහැරෙනවා. ඇහැරිලා චූ යනවා නම් ඒක එකක්. චූ ගිහින් ඇහැරෙන එක තමයි කාලා ඉන්න බැරි.

හෝදලා කාරිය දෙන්න ගෑණු පරාණයක් වත් නැති එකේ ටික දවසකින් සිරිසේන මහත්තයාගේ මෙට්ටය පිටකොටුවෙ වැසිකිළිය වගේ හුජ්ජ ගඳ ගහන්න පටන් ගත්තා.

සිරිසේන මහත්තයගෙ පුරස්නෙ වුණේ පොත් ලියා ගන්නත් බෑ හිටං, හැබැයි කලින් දීපු ලොරි ටෝක් හින්දා ඒක කරන්න බෑ කියලා පිළි අරන් වෙන කෙනෙකුට බාර දෙන්නත් බෑ හිටං. අන්තෝ ජටා බහි ජටා.

මේ මානසික වියාකූලතාවය නිසා සිරිසේන මහත්තයාට දවස තිස්සේම තැනක් නොතැනක් නැතුව ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය,ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය… කියල කියැවෙන්න පටන් ගත්තා.

ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය, ඝෝඨාභය…

දත් මදින කොටත් කි‍යවෙනවා, කන කොටත් කියැවෙනවා, රෙන කොටත් කියැවෙනවා, කංසා උගුරක් ඇද්ද වෙලාවෙත් කියැවෙනවා, කඩ මණ්ඩියට ගිය වෙලේත් කියැවෙනවා, නාන කොටත් කියැවෙනවා, අතේ ගහන කොටත් කියැවෙනවා…නෑ, අහවල් වැඩේ කරද්දි නම් කියැවුනේ නෑ. මොකද සිරිසේන මහත්තයා අයිසෙක් නිව්ටොං සෑර් වගේ ජීවිතේ කවදාවකත්ම අහවල් වැඩේ කොරළා තිබුනේ, කොරන්නේ නැති හන්දා. තරුණ කාලේ ජයන්ති මැණිකේට හිත ගිහින් තිබුණු විදියට සිරිසේන මහත්තයාට කවදාවත්ම තව ගෑනියෙක් එක්ක ඒක කොරන්න හිත හදා ගන්න බැරිවුණා.

එක සැරයක් තරුණ සිරිසේන මහත්තයා පොඩි උත්සාහයක් නම් ගත්තා තමයි. අනේ ඇස් වහක් කට වහක් නෑ, සාරීරිකව හෙම ගැටළුවක් කාරිය මතුවුණේ නෑ. අර මන්දා නාලිනී නෝනා  කියැන්නැහේ සිරිසේන මහත්තයා අරවින්දයක් වගේ පිපී ආවා. හැබැයි ඒ ක්ෂණෙයෙහිම සිරිසේන මහත්තයාට ජයන්ති මැණිකේ මතකයට ඇවිත් පපුව හෝස් ගාලා දාලා ගියා. ඒ හන්දා එතැනින් එහාට යාමක් වුණේ නෑ. ගණුදෙනු කාරිය බේරලා සිරිසේන මහත්තයා ටෙන්ට් ගහගෙනමලු ගෙදර ගියේ.

ඔය කුණුහරුප කතා කියන්න ගියොත් කෙළවරක් නැති වෙනවා. අපි ආයෙත් කතාවට එමු.

කරුමෙට ගමේ මිනිස්සු සිරිසේන මහත්තයා ඝෝඨාභය ඝෝඨාභය කියලා මැතිරීම තේරුම් අර ගත්තෙ වැරදි විදියට.

ජැන්ඩි පහට කොමියුනිකේසොං ෂොප් එකක් දාගෙන ඉන්න මැන්දිස් අයියා කියලා පොරක් හිටියා ආගංගොඩ. පොර ජන්මෙන් කතෝලිකයා වුණාට කවදාවකත්ම පල්ලියකට වත් ගියපු එකෙක් හෙම නෙවෙයි. කොටින්ම මැන්දිස් අයියලා වගේ පොරවල් වලට ආගම මතක් වෙන්නෙත් නත්තල් දවසට විතරයි. බ්‍රදර් බර්නාඩ් පුළුවන් තරම් උත්සාහ කොරළා තිබුණා මේ මිත්යා දුරුෂ්ටිකයා යහ මඟට ගන්න. හැබැයි ඒක අසාර්ථක උත්සාහයක් වුණා.

දවසක් සෙරපිනාගෙ කෝපි කඩේදි මැන්දිස් අයියා සිරිසේන මහත්තයා බෙල්ලෙන් අල්ලගෙන පොඩි ටෝකක් දාලා තිබුණා.

“වේස නාකියො, ඇත්තද බොල තෝ ඝෝඨාභය [බලධාරියා විසින් කපන ලදී.] දෙදාස් විස්සේ ජනාධිපති කරන්න ගමේ ප්‍රොජෙක්ට් කරනවා කියන්නෙ?”

ඔතැන මහත්වරුනි දිග අතීත කතාවක් තියෙනවා.

ඔය කලින් ආණ්ඩුව කාලේ, ඒ කියන්නෙ මහින්ද මහත්තයා දැහැමෙන් සෙමෙන් කට්ටකමෙන් හා ප්‍රෝඩාවෙන් රාජ්ජය කරන සමයේ දවසක් ඔය මැන්දිස් අයියා යනවලු මොටෝ බයික්කෙක ඇපල බට වාගෙ උගෙ කෑල්ල ඩබල් දාගෙන.

දැන් ඔය දෙන්නා ඩබල් දාගෙන අර මොටෝ බයිසිකැල් පිචැර් එකේ  වගේ යනකොට ඝෝඨාභය රාජපස්සතුමා කොහේදෝ යනවලු තව කළු වාහන කන්දරාවක් පිරි වරාගෙන. පූප් පූප් පීප් පීප් පූප් පූප් පීප් පීප් ගාගෙන නළා පිඹගෙන. දන්නවනෙ ඒ කාලෙ ඝෝඨා තුමා පාරේ ගිය හැටි. පාර ඝෝඨාතුමාගේ බාරියාවගෙ අප්පොච්චිගෙ බූදලේ වගේනෙ පාරෙ ගියේ.

“ඈත දූලින් වැසීගිය ඇත්රජාණෝය. මෑත සවනක් ඝන බුදුරැසින් සැදී ගිය බුදුරජාණෝය. ඈත කෝපයෙන් රත්ව ගිය යමක වැනි ඇස් ඇති ඇත්රජාණෝය. මෑත කරුණාවෙන් තෙත්ව ගිය නිල් මහනෙල් පෙති පරයන ඇස් ඇති බුදුරජාණෝය. ඈත එබු එබු පයෙන් මහපොළොව පළා පියාන්නාක් මෙන් දුවන ඇත් රජුය .මෑත තැබු තැබූ පයෙන් මිහිකත සනහා සනහාලන බුදුරජාණෝය.’

ඈත මොටෝ බයික්කෙකේ ඩබල් දාලා යන මැන්දිස් අයියාය. මෑත ඝෝඨාභය රාජපසායාණෝය. රාජපස්සයාණන්ගේ ඝෝඨා-භටයාණෝය.

ඉතින් ඔහොම යනකොට පාඨක මහත්වරුණි, ඉස්සරහ ඩිෆේන්ඩර් එකක ගිය ඝෝඨා-භටයෙක් ඔලුව එළියට දාලා මෙහෙම කෑගැහුවෙ නැතෙයි…

“ඇස් පේන්නේ නැද්ද හුයන්නෝ?

පාරෙන් අයිනට ගනින් පයන්නෝ!”

(ඔව්, ඔව්, දැන් ඔබ තමුන්නාස්සෙලා දන්නවා මම මෙහෙම කාව්‍යමය භාෂාවෙන් එළිසම හෙම තියලා ලිව්වට හරියටම එදා භාවිතා වෙච්චි වචන සැට් එක. ඔබ තමුන්නාන්සෙලා පට්ට නිර්මාණශීලී පාඨක පිරිසක්. මෙවැනි පාඨක පිරිසක් මේ කතාව කියැවීම ගැන ලියන මහත්තයා වන මම අනිවා ඩෙෆා ආඩම්බර වෙනවා පාඨක මහත්වරුනි.)

දැන් මේ ඝෝඨාබටයගෙ කතාවෙන් අශෝක මහාධිරාජයාගේ සෙයියාවෙන් මොටෝ බයික්කෙකේ ගිය මැන්දිස් අයියාගේ හිත හොඳටෝම රිදුණා. ඌට වැඩියක්ම රිදුණේ  ඇපල බට ළමිස්සි ඉස්සරහ කුණුහරුප අහ ගන්න වෙච්චි එකටයි. එදා ඉඳන්  මැන්දිස් අයියා ඝෝඨා සෑර් එක්ක නයි වෛරයි.

ඔන්න ඕක නිසා තමයි මැන්දිස් අයියා සිරිසේන මහත්තයාගෙ බොටුවෙන් අල්ල ගත්තෙ.

අනේ ඉතින් මැන්දිස් අයියා වගේ හරිහමන් හතර රියන්, සික්ස් පැකිස් ගැටයෙක් එක්ක හැප්පෙන්න පුළුවන්යැ මේ නාකි සිරිසේනයාට. වයස වයස කියලා බලන්නෙවත් නැතුව බොරළු පොළොවේ දිගෑදිලා මැන්දිස් අයියාගෙ කකුල අල්ලලා වැඳලා මෙහෙම කිව්වා.

“අනේ බුදු මල්ලියේ, අපි දෙන්නා, එක ගමේ එවුන් වෙච්චි, පොඩි කාලේ එක ඉස්කෝලෙට ගිය එවුන් වෙච්චි මං උඹට බොරු කියන්නෙ මොටෙයි, මගේ තුන් හිතක වත් නෑ එහෙම ඝෝඨාභය සෑර් රජ කරවන වියාපුරුතීන්. මේ පොත ලියන කටයුත්ත සාස්ත්‍රීය වියාපුරුතියක් මිසෙක දේසපාලන වියාපුරුතියක් හෙම නෙවෙයි…”

මැන්දිස් අයියාත් මේ කතාව ඒ විදියටම බාර ගන්න ලෑස්ති වුනේ නෑ. ඌත් කෛරාටිකයා. ඌ මෙහෙම ඇහුවා.

“දැන් මම කොහොමද දන්නෙ උඹ ඇත්ත කියනවද කියලා..?”

“අනේ බුදු මල්ලියේ මං මොටෑ උඹට බොරු කියන්නෙ? මේ ආගංගොඩ වගේ ගමක ඇබිත්තං වියාපුරුතියක් කොරළා ඝෝඨා සෑර් වගේ කෙනෙක් රජ කොරවන්න පුළුවන් කියලා උඹ හිතනවා නම් උඹට ඔළුවෙ අමාරුවක් තියෙන්ඩ එපායැ…”

ඒ තර්කෙ නම් පිළිගන්න පුළුවන් වගේ තේරුම් ගිය නිසා මැන්දිස් අයියා එතැනින් එහාට වාද කොරන්න ගියේ නෑ. ඌ තවසැරයක් සිරිසේනයගෙ ඔළුව පොළෝ තලේටම තියලා තද කොරලා කීප සැරයල් උළලා අර මහෞෂධ පණ්ඩිතයින් කොළා වාගේ “මා නොවඳුව, මා නොවඳුව මා නුඹට බාලයෙමි” කෑල්ලකුත් දාලා උගේ ගමන ගියා.

මේ සිද්දියෙන් හිත හොඳටෝම ඔද්දල් වෙලා තිබුනෙ සිරිසේන මහත්තයා ඝොඨාභය ඝෝඨාභය කිය කියා මතුරනවාය කියන කතාව් මැන්දිස් අයියාගෙ කණේ තියලා, ඌ සිරිසේන ගිරාම සේවක මහත්තයගෙ කණ පලනවා බලන්න ආසාවෙන් උන්නු ගමේ රොයිටර් නැන්දා කෙනෙකුගෙයි. ඒ කතා පස්සෙ අහමු.

 

(විසි පස් වැනි කොටසට…)

Posted in Non classé | 4 Comments

විසි තුන (23) කොටස : සමන්තභද්‍රට මොකද වුණේ? පරීක්ෂණ ඇරැඹේ.

ආගංගොඩ ගම ගැන ලියැවෙන මේ කතාව අපේ ගරු කටයුතු පාඨක මහත්වරුන් කීදෙකෙන් දිගින් දිගට කියවනවද කියලා ඒක ලියන, ලියන මහත්තයා වන මට කිසිම අවබෝධයක් නෑ. මගේ ඒ ගැන තැකීමකුත් නෑ. මේක අර හැට ගණන් වල පටන් අරගෙන තවමත් ඇදෙන මුවන්පැලැස්ස වගේ කතාවක්. හරි නම් මේ වෙනකොට කදිරාගෙ මුනුබුරන්ටත් මුනුබුරෝ ඉන්න ඕනැ නෙවැ. හැබැයි තාමත් කෝරළේ මහත්තැන් මුවන්පැලැස්ස ආණ්ඩු කොරනවා.

ඒ වගේම තමයි අපේ සිරිසේන හිටපු ගිරාමසේවකතුමාත්. කෝරළේ මහත්තැන්ගේ නස්ටාවසේසයක් වුණු ගිරාමසේවක නිළයත් දමලා ගහලා ඇවිත් ලියන්න පටන් ගත්තු පොත තාම ලියනවා.

ඒකා පොත ලියන්න පරක්කු වෙනකොට මගේ කතාව ලියන්නත් පරක්කු වෙනවා. දැන් නම් තවත් කල්දාලා බැරි තැනට ඇවිත් තියෙන්නේ.

අද කතාව : සමන්තබද්‍ර රහතන් වහන්සේගේ අතුරුදහන් වීම.

ඔහේලට මතකයි නේද ඉස්සරින් දවසක සමන්තභද්‍ර රහතන් වහන්සේ දෙමළ කොල්ලෙකුටයි මුස්ලිම් කෙල්ලෙකුටයි උදව් කරන්න එර්දියෙන් වැඩලා, වැරදිලා මහින්ද මහත්තයාගෙ කටවුට් එකක හැපිලා අතීතයට ගිය අපූර්ව ආකාරය?

මට ඔහේලට කියන්න බැරිවුනේ එදායින් පසුව ඇති වෙච්චි සිද්ධි දාමයයි.

ඔය කියන කාලේ වෙනකොට අර ඉරාජ්ද මොකාද කියන ගායකයා සමන්තභද්‍ර රහතන් වහන්සේ යොදාගෙන වීඩියෝ කැසට් එකක් හෙම කොරලා තිබුණෙ නෑ තමයි. ඒත් රහතන් වහන්සේ නමක් කියන්නෙ සෑහෙන ප්‍රසිද්ධ චරිතයක්නෙ. ඒ වගේ ප්‍රසිද්ධ චරිතයක් එක සැරේ අතුරුදහන් වුණාම කතන්දර හැදෙන එක ස්වාභාවිකයි. ඔය කතාව මං කියනවාට වඩා හොඳින් පත්තර තමයි කිව්වෙ.

උන් වහන්සේ නැතිවුණු දාට පසුවදා හෙඩ් ලයින්ස්.

ලංකාදීප: සමන්තභද්‍ර හිමි අතුරුදහන්.

මව්බිම: සමන්තභද්‍ර හෝටලයේ නෑ. කොහේ ගියාද මං දන්නෙත් නෑ, සුජාතාව කියයි.

දිවයින: සමන්තබද්‍ර නෑ. ජංගමයත් ක්‍රියා විරහිත කරලා

ඔය කතා ටික පහුවදා ඔහොමම යටට ගියා කාරණා දෙකක් නිසා.

එකක් වෙන ලියන්න දෙයක් කවුරුත් දැනගෙන හිටියෙත් නෑ. අඩුම ගණනේ “නැවත හිස ඔසවන කොටි සංවිධානය සමන්තභද්‍රහිමි පැහැර ගනිති” කියලා හෙඩිමකුත් දාගෙනම ඉස්ටෝරිය ලියන්න පටන් ගත්තු කීර්ති වර්ණකුලසූරියටවත් බැරිවුණා තමන්ගේ කතාව තහවුරු කරන්න එකම සාධකයක් වත් හොයා ගන්න. ඊට පස්සෙ වර්ණකුලසූරිය ඒ කටයුත්ත අත ඇරලා චූ කරලා, ජිනීවා ගියා.

දෙවැනි කාරණාව තමයි ඊට පහුවෙනිදාම නිල්වලා ගඟේ කිඹුලිගෙ පැටියා කවුදෝ පැටික්කියෙක්ව කාලා මිනිස්සු කිඹුලා මරලා මූණු පොතේ මාර දාර්ශනික සංවාදයක් ආරම්භ වුණා කිඹුලිගෙ පැටියා මැරීම සාධාරණද නැද්ද කියලා. ඉතින් සමන්තභද්‍ර කාටත් අමතක වුණා. කොටින්ම කිඹුලිගෙ පැටියා සමන්තභද්‍ර හිමි ගිල්ලා.

මේ කතාව සම්පූර්ණයෙන්ම යට යන්න තිබුණා සති අන්ත රාවය මේක නැවත ඇදළා නොගත්තා නම්.

ඔන්න රාවයේ හෙඩ් ලයින්ස්.

සමන්තභද්‍ර හිමි අතුරුදහන් කළේ ප්‍රගීත් අතුරුදහන් කළ ගෝඨාගේ පිරිසමද?

කරුමෙට මේක පළවෙච්චි දවස ඝෝඨාභය රාජපස්ස සෑර් ඇඳේ වැරදි පැත්තෙන් නැගිටපු දවසක්.

දවසේ පැය විසි හතරෙම භාරදූර රාජකාරි ඔළුවෙ තියාගෙන හිටපු නිසාද මන්දා ඝෝඨාභය සෑර්ට ලිංගික හැඟීම් පහළ වුණේ අවුරුද්දේ එකම එක දවසක වගේ ඉතාම කලාතුරෙකින් විතරයි. හැබැයි එහෙම පහළ වෙන දවසට ඔහුට ඕනැ වුණා පූර්ණ තෘප්තියක්. රාවය එළියට ආපු දවසට ඉස්සරින්දා ඒ වගේ කලාතුරෙකින් පහළ වෙච්චි දවසක්. නෙළුම් කුළුණ තරම් උසට බලාපොරොත්තු හිතේ තියාගෙන ඝෝඨාභය සෑර් ගෙදර ආවා බිරිඳත් සමඟ රෝමෑන්ටික් කැන්ඩ්ල්ලයිට් ඩිනර් එකක් හෙම විඳලා සරාගී රමණයක් සඳහා සයනයට පිය මනින්න.

ඔක්කෝම දේවල් ලෑස්ති කරන්න කියලා ආමි එකට උපදෙස් හෙම දීලයි තිබුණෙ. අනේ ඇස් වහක් කටවහක් නෑ ඒ ටික නම් කෙරිලා තිබුණා අපූරුවට. ආමි එක යමක් කළොත් එහෙමයි. තිතට වැඩ. වර්ග කීපයකින්ම ඩියුරෙක්ස් කොන්ඩෝම් හෙමත් ඇඳ ගාවටම සූදානම් කොරළා තිබ්බා කියලා තමයි කොල්ලො කිව්වෙ.

හැබැයි ඝෝඨාභය සෑර් ගෙදර ආවාම තමයි දැන ගත්තේ මිසිස් රාජපස්ස සිරන්ති අක්කාගේ කාල්ටන් ළදරු පාසලේ උත්සවයකට සහභාගි වීම පිණිස කියන්නෙවත් නැතුව හම්බන්තොට ගිහිල්ලා කියලා.

ඊට පස්සෙ සිද්ධ වෙච්චි දේවල් නම් ඛේදනීයයි පින්වතුනි. ඝෝඨා සෑර්ට කොයිතරම් තරහ ගියාද කිව්වොත් කැන්ඩ්ල්ලයිට් ඩිනර් මේසෙ පොරවක් අරගෙන දෙකට පැළුවා කියලයි කොල්ලො කිව්වෙ. තවත් එව්වො කිව්වා ආමි එකේ හයි රෑන්කිං ඔෆිසර්ලා කීප දෙනක් අධෝ මාර්ගයේ කැන්ඩල් (ඉටිපන්දම්) ඇතුව ඇඹැරි ඇඹැරි ගෙදර ගියා කියලත්. එකෙක් කිව්වලු ඒක හොඳයි කියලා අර මිනීමෝරුන්ට ආහාර වෙනවට වඩා කියලත්. අනේ ඕවා ඇත්තද නැද්ද මං දන්නෙ නෑ.

රාවයේ ඔය හෙඩ් ලයින් එක ගියේ පහුවෙනිදා උදේ.

තමත් මළ පැණලා හිටපු ඝෝඨා සෑර් වහාම බුද්දි අංශ කැඳවලා සිද්ධිය ගැන පුර්ණ වාර්තාවක් ලබා දෙන්න නියෝග කළා.

වහාම! වහාම! වහාම කියන්නෙ පකෝ වහාම!

බුද්දි අංසෙ ලොක්කො කාමරෙන් එළියට ගියේ කලිසං තෙත් කරගෙන කියලයි කොල්ලො කිව්වෙ. නෑ නෑ, චූ ගිහිල්ලා නෙවෙයි කක්කා ගිහිල්ලා.

අපේ බුද්දි අංසෙත් ඔහොම හිටියට කොරන්න බැරි මඟුලක් නෑ. අර වලහා ලවා පාපොච්චරණය කොරාපු රුසියානු ඔත්තු සේවා නිලධාරීන් වගේ තමයි. සමන්තභද්‍ර රහතන් වහන්සේ එර්දියෙන් ගියේ කාටවත්ම නොකියා වුණාට පැයක් ඇතුළත බුද්දි අංස හොයා ගත්තා උන් වහන්සේ ආගංගොඩ කියන ගම දක්වා ගමන් කොරළා තියෙනවා එතැනින් පස්සෙ තමයි මොකුත්ම ආරංචියක් නැත්තෙ කියලා.

ඊට පස්සෙ තමයි ආගංගොඩ කියන පුංචි ගමට බුද්දිඅංසෙ පූර්ණ අවධානය යොමුවුණේ.

හැබැයි බුද්දි අංසෙ වුණත් ආගංගොඩ ගැන ලොකුවට දෙයක් දැන හිටියේ නෑ. මේ ගමේ නම සඳහන් වෙච්චි එකෝම එක ෆයිල් එකයි බුද්දි අංස සතුව තිබුණේ.

ඒ ආගංගොඩ ගමේ ඉන්න මොහමඩ් නසීර් සර් කියන පුද්ගලයා ගැන. මතකයි නේද උන්නැහේව? මතක නැත්නම් ඔහු ගැන කලින් ලියපු පෝස්ට් එක මෙතැනින් කියවලාම එන්ඩකෝ.

ඝෝඨා සෑර් එදා ලන්ච් එක ගත්තේ මොහමඩ් නසීර් සර් ගැන තිබුණු ෆයිල් එක කියවන ගමන්මයි කියලා තමයි කොල්ලො කිව්වෙ.

(විසි හතර වැනි කොටසට…)

Posted in Non classé | 3 Comments

විසි දෙක (22) කොටස :සිරිසේන ගිරාමසේවකතුමාගේ හීනයට ආවේ ඝෝඨාභය රාජපස්සතුමාමද?

ආගංගොඩ ගමේ කතාව අතර මඟ ඇණහිටලාය කියලා පහුගිය ටිකේ තැන තැන කතා නොවුනාම නෙවෙයි. එක වේසිගෙ පුතෙක්, සමාවෙන්න ගරු පාඨක මහත්මයෙක් ප්‍රස්නයක් මතු කොරාල තිබුණා දෙමළ කොල්ලා ස්වයං වින්දනයට පත් කොරාලද කතාව කූඨ ප්‍රාප්තියට ගේන්නෙ කියාලා. උගෙ අම්මට හැමිනෙන්න බැල්ලිගෙ පුතෝ – නැණවත් පාඨකයාණෙනි, එවැනි සරල ආරම්භයක් පවා කුඨප්‍රාප්තියක් සේ දකින්නට තරම් තෝ නෂ්ඨකාමෙන් පෙළෙන එකෙක්ද උට්ටෝ? ඔබගේ ලිංගික ආශාව ප්‍රහීන වී ඇත්තේද? කල් නොයවාම වශී ගුරුකම් විශේෂඥ කොටියාකුඹුරේ පට්ටේසි මෑණියන්ගෙන් දිනයක් දිනයක් වෙන්කොට ගෙන එතුමිය හමුවන්න. නෂ්ඨකාම ප්‍රතිකාර සඳහා විශේෂයි. දුරකථනය එකයි දෙකයි තුනයි හතරයි පහයි හයයි හත. ඊ-මේල් පට්ටේසි ඇට් කොටියාකුඹුර ඩොට් කොම්. ස්කයිප් වලින් හමුවීම සඳහා ඊ-මේල් වලින් වෙලාවක් වෙන් කර ගන්න.

ඒ වෙළඳ දැන්වීම මුදල් ගෙවා පළ කළ එකක් බව කරුණාවෙන් සලකන්න.

හැබැයි ඉතින් අනෙක් අතට ලියන මහත්තයා වන මටත් යම් වගකීමක් තියෙනවා මේක කියවන වේසිගෙ පුත්තුන්ට සමාවෙන්න ගරු පාඨක මහත්තුරුන්ට – අරකි ආශ්‍රය කරන්න පටන් ගත්තායින් පස්සෙ කටට එන්නෙම මේ වගේ වචන තමයි දැන් – පැහැදිළි කිරීමක් කරන්න මේ කතාව නතර වුණේ ඇයිද කියලා.

නැත. නැත. ඊට හේතුව මලයා තරහ වීම නොවේ. මලයට හුකාගන්න කියලා, සමාවෙන්න ඔහු කැමැති දෙයක් කොර ගන්න කියලා අතඇරලා දාලා දැන් ගොඩක් කල්. ඌටත් ඉතින් කනමදයා වගේ බොනවා මිසෙක වෙන දෙයක් කර ගන්න බැරි එකානෙ. ඔහේ හිටපුවාවේ. ඒ වගේ හිපාටුවෙක් නිසා සම්භාව්‍ය නවකතා නිමා වෙන්නෙ නෑ පින්වතුනි. එහෙම හිතන්න වත් එපා. එක කුස ඔත් මලයා තමයි, හැබැයි උගේ උද්දච්ච කමට දැන් අත ඇරලා දානවා ඇරෙන්න වෙන විලක්පයක්, සමාවෙන්න විකල්පයක් නැහැ.

කතාව නතර වෙන්න, හෝ නතර වුණා වගේ පේන්න හේතුවත් අපේ සිරිසේන ගිරාම සේවක මහත්තයාටම සම්බන්ධයි.

සිරිසේන ගිරාමසේවක තුමා ලොකුවට පොතක් කාරිය හෙම අරගෙන කතාවක් ලියන්න පටන් ගත්තාට ඒකෙ දැවැන්ත අබියෝගය තේරුණේ පසුවයි. දන්නවා නම් ඒ මනුස්සයා ඕක ලියන්න පටන් ගන්නෙත් නෑ. පොත් ලියනවා කියන්නෙ ලේසි පාසු කාරියන් නෙවෙයි.

ගිරාමසේවකකමම කොරාන ඔහේ හිටියා නම් කොයි තරම් හොඳයිද සිරිසේන මහත්තයාට නොයෙක් වර කල්පනාවට ඇවිල්ලා තිබුණා. හැබැයි ඉතින් ගිය නුවණ ඇතුන් ලවා වත් අද්ද වන්න බැහැයි කියනව නෙවැ ළමයෝ. රජයේ රස්සාවක් දාලා අවා නම් දලා ආවාම තමයි. ආපහු යෑමක් නෑ එතැනට ළමයෝ.

මන්ද නාව කාරණාව යන්ඩ අපේ වන්දනාව මට හරි පාළුයි ළමයෝ.

ඔය අපේ සිරිසේන ගිරාමසේවකතුමා නිතර මතුරපු පැරැණි රසාංගයක්. එතුමාගේ ප්‍රියතම ගායිකාවක් වෙලා තිබුණෙ නන්දා මාලිනී මෙනවිය.

යොවුන් වසන්තයේ දුහුල් වළාකුලේ…
රෑන් මුදාගෙන පාවී යනු මැන ඉගිල්ලිලා…

දිළිසෙන කඳුළේ කිරණින් නෑවී – සිඟිති ආදර දූපතක තනිවී…
ගංඟාවක් සේ – ගලා බසිනු මැන – නිරන්තරේ සිනා සිසී…

මේ සිරිසේන මහත්තයා ජයන්ති මැණිකේ එක්ක ඉස් ඉස්සෙල්ලා යාළු වෙච්චි කාලේම ආපු පිචැර් එකක තිබුණු සින්දුවක්. ඒක සිරාගෙ බොක්කටම වැදිලයි තිබුණෙ. පව් අනේ සිරා.

හැබැයි ඉතින් මෙහෙම සින්දු කියන්න ගියොත් අපට කතාව අහන්න වෙන්නෙ නෑ. අසන්නන්ගේ ඉල්ලීම් වලට අපි පසුව කන්දෙමු. මේ ඔබේ නිවේදක ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්.

සිරිසේන මහත්තයා ලියන එක නතර කළේ කම්මැලි කමට වත් බැරි කමට වත් නෙවෙයි ළමයෝ.

එක දවසක් රෑ හීනෙන් සුදු ඇඳගත්තු රතුපාට ටයි පොල්ලක් දාගත්තු මනුස්සයෙක් ඇවිල්ලා සිරිසේන මහත්තයාට මෙහෙම කියලා තිබුණා.

“තෝ මේ කතාව මෙතැනින් මත්තට ලිව්වොතින් හේම තොගෙ බොකු බඩවැල් ඉරාගෙන කනවා කනවාමයි.”

මේ කියාපු මනුස්සයගෙ හැඩහුරුකම් ගැන සිරිසේන ගිරාමසේවකතුමාට සහතිකේටම කියන්න බෑ තමයි. ඔය හීන කියන එව්වත් හරියටම මතක තියෙන දේවල් නෙවෙයිනෙ. හැබැයි සිරාට එකක් මතක තිබුණා. ඒ කියාපු මනුස්සයගෙ මුහුණුවර නිකම් අපේ ඝෝඨාභය රාජපස්ස මහත්තයගෙ වගේ වගේ කියන එක.

ඝෝඨාභය රාජපස්ස මහත්තයගෙ මූණ!

සෙල්ලම් නෑ.

උදේ නැඟිටින කොට සිරාගෙ ඇඳ තෙත් වෙලයි තිබුණෙ, ඕං. චුරු චුරු ගගා ඇඳෙන් පල්ලෙහාට ළා කහ පැහැයට හුරු දියරයක් වෑස්සෙමින් තිබුණා.

මේ සිද්ධියෙන් පස්සෙ ඔහුට දවස් තුනක් සහලෝලා උණ ගත්තා මහත්වරුනි. ලේසි නෑ. කට්ටඩි මහත්තේක් ගෙනැල්ලා දෙහි ගෙඩියක් මතුරලා හෙම තමයි උණ බස්සා ගත්තෙ.

ඉතින් සිරිසේන ගිරාමසේවකතුමා කල්පනා කොළා කතාව ලියන එක නතර කොරළා දාන්න. සමාවන්න. කතාව නෙවෙයි. එයා ලියන්න පටන් ගත්තෙ කතාවක් නෙවෙයි ගම ගැන පොතක්නෙ. අන්න ඒක නතර කොරළාම දාන්න.

අන්න ඒ හින්දයි ඔබ තමුන්නාසේලාට මාස කිහිපයක් තිස්සේ මේ කතාව කියවන්න බැරි වුනේ. නැතුව අර හිපාටුවා තරහ වෙච්චි හන්දා නෙවෙයි. උගෙ අම්මට හැමිනෙන්න. (සමාවෙන්න සමාවෙන්න මහත්වරුනි, ඌ එක කුස ඔත් මලයා බව අමතක වුණා!)

දැන් එතකොට ආයෙත් කතාව පටන් ගන්නෙ මක් නිසාද යත්…

අර සුදු ඇඳ ගත්තු රතු ටයි පොල්ල දා ගත්තු එකා මොකා වුණත් ආයෙත් සිරිසේන මහත්තයාගෙ හීනෙකට ඇතුළු වෙලා මෙහෙම කියලා තිබුණා.

“ඇයි පරයෝ තෝ කතාව ලියන එක නතර කොළේ? ආපහු පටන් ගනින්. හැබැයි මාවත් චරිතයක් කොරපන් ඒකෙ. එහෙම නොකළොත් හෙම තෝ ආයෙ මං නරක මිනිහය කියන්න එපා…”

අනේ එදත් උදේ සිරිසේන මහත්තයාගෙ ඇඳෙන් කහ පාට දියරයක් වෑස්සෙමින් තිබුණා. හැබැයි මේ සැරේ උණ ගත්තේ නම් නෑ.

ඉතින් සිරිසේන මහත්තයා දුර දිග කල්පනා කොරලා තීරණය කොළා ආපහු කතාව නතර වෙච්චි තැන ඉඳලා පටන් ගන්ඩ…

(විසි තුන් වැනි කොටසට…)

Posted in Non classé | 3 Comments

විසි එක (21) කොටස : දෙමළ කොල්ලා ස්වයං වින්දනය කරයි

titanic-rose-michael-cross

දැන් මේක කියවන වේසිගෙ පුතාලා  පාඨක මහත්තුරු දෙමළ කොල්ලා හා මුස්ලිම් කෙල්ල කියැව්ව ගමන් ඔපීසියේ වටපිට කාරිය හෙම බලලා ලාවට උරුක්වෙච්ච අහවල් එක කලිසමට උඩින් අතගාන්න, සමාවෙන්න බොහොම ආසාවෙන් කතාව කියවන්න ගන්න බව මේ කොටහ ලියන්න තතනන ලියන මහත්තැන් දන්නවා. මේ අප්‍රකාශිත ආදරවන්තයන්ට නිතර දෙවේලේ මුණගැහෙන්ට නිදහසක් තිබුණේ නැතෙයි කියලා ආයි ආයිත් කියන්න කාරණා අවශ්‍ය නෑ. මේක ආගංගොඩ, දෙමළ මුස්ලිම් හිංගල හැම එකාම එක හා සමානව, එකවගේ බලවත්ව උන්න ගමක් බව මතක තියාගන්නව හොඳයි.

හැබැයි මුන් දෙන්නට ආයේ එක්කහු වෙන්න අවස්තාවක් ආවා. හැබැයි පලවෙනි දවස වගේ හෙම නෙවේ,එදාට වඩා නොසෑහෙන්න දේවල් වුණා. හැබැයි ඊට කලින් කොල්ලා කරපු විසේස දෙයක් තිවුණා.

වැලප්‍රශ්න අහන්න ගෙහුං උදා කරගත්ත හතරවටින් කොටු වුණ කාඹරේ ගෙවුණු මාහැඟි විනාඩි කීපෙන් පස්සේ, කොල්ලා මාස ගාණක් යනකල් හිතේ බුර බුරා නැගෙන උත්කර්ෂයෙන් ඔකඳ වෙලා උන්නේ. ඔහෙලට කියන්න මේ යකා එක පාරක්වත් ඕක මතක් කරගෙන අතේ පාරක් ගැහැව්වේ නෑ. (ඌ තොපි වගේ නෙවෙයි යකෝ) අන්න ඒ හේතුව නිසාමද කොහෙද, ඌට මාස ගාණක් යනකන් ඒ ගතවුණ විනාඩි ඩිංගිත්තේ රහ වෙනසක් නොවී හිතේ රැඳුනා.

කොල්ලා මෙහෙම ඉන්න ගමන් පටන් ගන්න හිතුවා වියාපුරුතියක්. සිරිසේන ගිරාමසේවක මහත්තයාගේ, බ්‍රදර් බර්නාඩ්ගේ වගේ අයිතිහාසික වියාපුරුතියක් හෙම නෙවේ.

වර්ණ රේඛා හැඩතල වලින් බෝම ආඩ්‍ය කලාත්මක වියාපුරුතියක්.

කොල්ලා තමන්ට අවශ්‍ය කරන කෙන්ට් කරදහියේ ඉඳන් හිඳිලා තිබ්බ රතුපාට පෝස්ටර් සායන් කුප්පියට අලුතෙන් එකක් ගන්න කාරිය සිදාදියේ සෑහෙන වෙලාවක් කරක් ගැහුවා. මොකෝ ආගංගොඩ කඩමණ්ඩියේ තිවුන පොත් සාප්පුවේ ඔව්වා තිබ්බ එකක්යෑ. කොල්ලා ගාව තිබිච්ච චිත්‍ර අඳින උපකරණ කට්ටලේ ටිකක් පරණයි. කොල්ලට චිත්‍ර අඳින්න බොහොම කාලයක් ගත වෙන නිසා, ඌ ආණ්ඩුවේ විබාගෙට චිත්තර කර්ම විෂය තෝරාගන්න අදහස හිතෙන් අත ඇරලා තිවුණේ. පැය දෙකෙන් තුනෙන් විබාගෙට චිත්තර අඳින්න කියාපු සිලබස් හදන එකාලාට හුකාගන්න කියලා හිතෙන් දෙස්දෙවොල් තියපු කොල්ලා චිත්තර කර්ම විෂය ජීවිතෙනුත් අතැරලා වාගේ තිබ්බෙ.

දැන් ඔක්කොම සූදානං. හැබැයි හරියටම අඳින්නේ මොකද්ද කියන එකට කොල්ලා ඉස්සරහා විකල්ප කීපයක් තියෙනවා.

1. පලවෙනි වතාවට ඇස්පනාපිට දැකගත්තු සුන්දර නාරි ශරීරයේ පූර්ණ පින්තූරය

2. දෙයියනේ කියලා මොකෙක්වත් දැක්කත් ශේප් වෙන්න පුළුවන් මූණ විතරක් තියෙන පින්තූරයක්

දැන් ඔහෙලා හිතන්න එපා ටයිටැනික් එකේ ජැක් රෝස්ව හෙලුබැල්ලෙන් තියන් ඇන්දා වගේ මූත් හෙන ආටිස් වගේ ගේමට එන්ටර් වෙයි කියලා. එකක් මූ තාම ඉස්කෝලේ යන, කාලයක් චිත්‍ර ඇඳ ඇඳ උන්නු තවත් එක කොල්ලෙක් මිසක් චිත්‍ර ශිල්පියෙක් නෙවෙයි. අනික පින්තූරෙක හිලව්වට අනවශ්‍ය මොහොතක හම්බවෙලා ගත කරන අනවශ්‍ය එක විනාඩියක්, මුන් දෙන්නගේ අනාගතේ තීරණය කරන එක.

දෙමල කොල්ලට ඒ අවදානම ගන්න උවමණා වුනේ නෑ. ඌට ඕනේ වුනේ ඔහෙලා අතේ ගහලා ගන්න ආතල් එක වෙනස් විදියකට ගන්න විතරයි.

කෙල්ල ඇඳපු එක්තරා ඇඳුමකට කොල්ලා හරි ආස වෙලා තිබ්බා. මේක කියවන පාඨක මහත්තුරුන්ට, නෝනා මහත්තුරුන්ට මතක ඇති, මුන් දෙන්නා මුලින්ම කාමරේක තනි වෙද්දී ඇඳගෙන උන්නේ පාසල් නිල ඇඳුම. හැබැයි පාසල් නිල ඇඳුමෙන් මේ චිත්‍රය අඳින්න කොල්ලට උවමනාවක් වුණේ නෑ.

 රතු කළු මිශ්‍ර වුණ සල්වාරියේ කළු පාට ශෝල් එක

 ශෝල් එකේ දාර දිගේ සුදුපාටෙන් වැටිලා තිබ්බ කතිර මැස්ම

සුදු පාට කළු පාට බින්දු බින්දු වගේ රටා වැටුණ තද රතුපාට උඩ කොටස

මේ ඔක්කොම ආයේ ආයේ හිතේ මවාගෙන කෙල්ලගේ මුහුණේ පින්තූරයක් විතරක් අඳින්න කොල්ලා තීන්දු කරලා තිවුණා. සුපුරුදු පරිදි මාස ගණනක ව්‍යායාමයක්. කොල්ලා කීයටවත් දුකක් තරහක් හිතුවේ නෑ ගහක් මලක් ඇඳගන්නත් කල්ගත කරන එක ගැන. මොකද ඌ දා-වින්චිට මොනාලීසා අඳින්න අවුරුදු හයක් ගත වෙච්ච බව අහපු වෙලේ බෝම සන්තෝසෙන් හිත හදාගෙන තිවුනා.

වීනස් පැන්සල් කොට ටිකෙන් කෙන්ට් කරදහියට වැක්කෙරුවේ නැතුවට මොකද, තිබහෙන් වගේ උඩ බලාගෙන උන්නු කෙල්ලගේ හංස ජෝඩුව කොල්ලට ආයේ ආයෙත් මැවී මැවී පෙනුනා. ඉර එලිය බිංදුවක් නොවැටිච්ච කිරිම කිරිපාට හම අපූරුවට ගලපගන්න කොල්ලට සෑහෙන කාලයක් ගත වුණා. හැබැයි කොල්ලා එකම එක දෙයක් පින්තූරේ ඉතුරු කරා..

කෙල්ලගේ බෙල්ල පාමුල බිත්තරේක හැඩේ ගත්තු, අම්මා අප්පා විතරක් දැකලා තිබ්බ උපන් ලපේ

මූ මාස තුනක් දවසට පැය තුන හතර ගානේ කරපු ස්වයං වින්දනේ සුරතාන්තය ලකුණු කරේ ඔන්න ඔය උපන්ලපෙන්.

උපන්ලපවලට ඇහැකි ආණ්ඩු පෙරලන්න, මිණී මැරුම් කොරන්න වගේම මිණී මරලා කාරිය ඒවා රිය අනතුරු කරන්න. එච්චර හරියක් ඇහැකි උපන්ලපේට ආගංගොඩ අවුලුවන එක ඒ හැටි කජ්ජක් වුණේ නෑ.

 

(විසි දෙවැනි කොටසට…)

Posted in Non classé | 4 Comments

විස්ස (20) කොටස : අනගාරික ධර්මපාලතුමා ආගංගොඩට එයි

anagarika-dharmapala

මේක කියවන වේසිගෙ පුතෙක්...සමාවන්න පාඨක මහත්මයෙක් අහලා එවලා තිබුණා දැන් හිටපු ගිරාම සේවක සිරිසේන මහත්තයාට මොකද වෙලා තියෙන්නෙ කියලා.

ඇයි මහත්වරුනි, ඔය ඉන්නෙ සිරිසේනයා වැල ගෙම්බා වගේ අතේ ගගහා, ගංජා උර උර, පත්තරේ කියව කියවා, ගොන් කතා කිය කියා මෙලෝ මළ දානයක් නොකර. ඕකා කතා කරන්න ගියාම නම් දාහක් ලොරි ටෝක් දෙනවා තමයි. ඒත් වීල් එකක් වත් නෑ කරපු හරිය. ඔන්න ඕකා අමතක කරමු.  

දැන් අපි කාලය මනින්නේ මලයා තරහ වූ දිනේ පටන්. මලයා තරහ වෙලා දැන් මාසයක් වෙනවා.

අද කතාව දොන් ඩේවිඩ් හේවාවිතාරණ නාමධාරී අනගාරික ධර්මපාලතුමා ආගංගොඩට සැපත් වීම.

මේක වුණේ දහනවවන සියවසේ අවසාන කාලෙදි බවයි ගමේ පැරැන්නෝ කියන්නේ. ඒ කියන්නෙ ධර්මපාලතුමා මහා සටනක් දීලා බුද්ධගයාව මිථ්‍යාදෘෂ්ටික හින්දූන්ගෙන් බේර ගත්තායින් පසුව. හබැයි මේ වයසක පොරවල් ගේ මතකය ඒ තරම් ෂුවර් නැති නිසා කාලය අවුරුදු කිහිපයක් එහා මෙහා වෙන්න පුළුවන්.

ඒ කාලෙ ද වගේ ටෙලිවිසොන් ඉන්ටර්නෙට් හෙම නෑ. පත්තර ආවෙත් ගමටම දෙක තුනයි. එයින් එකක් ගමේ කඩේ අකුරු දන්න මනුස්සයෙක් අනෙක් අයටත් ඇහෙන්න කියැව්වා. ඒකෙ තමයි තිබුණෙ ධර්මපාලතුමා මෙන්න මේ දවසෙ ආගංගොඩට සැපත් වෙනවා කියලා.

මතක නැති වුණා කියන්න, ඔය පත්තරේ කියැව්ව මනුස්පයා හිටපු ගිරාම සේවක සිරිසේන මහතාගේ සීයා. පියාගේ පියා. ඔය පත්තර කියැවීම වගේ උතුම් ගති සිරිත් සිරිසේන උන්නැහේ ඉගෙන ගත්තේ සිය සීයාගෙන්. අර අතේ ගැහිල්ලත් එහෙමයි. සීයා බඩවැටියකට මුවා වෙලා රිලව් ජෝඩුවක් හැමිනෙනවා බලාගෙන අතේ ගහන හැටි හොරෙන් දැකලා තමයි සිරිසේන මහත්තයා ඕකට හුරුවුණේ. ඕවා පුරාණේ පටන් එන ගැමි ගති සිරිත්.

ඒ කාලෙ ආගංගොඩ කොයිතරම් දුෂ්කර ඈත ගම්මානයක්ද කියතොත් අනගාරික ධර්මපාලතුමා කියන්නෙ කවුද කියලා පන්සලේ හාමුදුරුවෝ ඇරෙන්න කවුරුත් හරියටම දැනගෙන හිටියෙ නෑ. ධර්මපාලතුමා ලොක්කෙක් කියලා තමයි හැමෝම දැනගෙන හිටියෙ. මොන විදියෙ ලොක්කෙක්ද දන්නෙ නෑ.

ලොක්කෙක්!

ආගංගොඩට හැම ලොක්කාම එකයි!

මොන ලොක්කෙක් එනවා වුණත් තොරණ බැඳලා හේවිසි ගහලා බුලත් හුරුළු දීලා වැඳලා පිළි අරන් ලොක්කාගෙ කතාවකට ඇහුන්කන් දීලා අප්පුඩි ගහලා, ලොක්කා ගම්මුලෑදෑනි මහත්තයාගේ ගෙදර සප්පායම් වෙන අතරේ එදාට විතරක් තහංචියක් නැතුව පෙරා බෙදන ලද හොර අරක්කු වීදුරුවක් ගුඩුස් ගාලා බීලා ගෙදර ගිහිල්ලා පොල් ගහකට චූ කරලා බුදිය ගන්න එක තමයි කවුරුත් කොළේ.

මහ ඒජන්ත හාංදුරුවෝ ආවත් එච්චරයි.  

අනගාරික ධර්මපාලතුමා සම්බන්ධයෙන් විතරක් විශේෂයක් වුණේ නෑ.

පන්සලේ තමයි පිළි ගැනීමේ උත්සවය සංවිධානය වුණේ. (කිව්වට මහ ලොකු පන්සලක් තිබුණේ නෑ , ඒ කාලේ.) මහ ජනතාවකට රැස් වෙන්න පන්සල් බිම ඉඩ මදි නිසා කඩමණ්ඩියේ අඹ ගහ යට තමයි රැස්වීම සංවිධානය කොල්ලා තිබුණේ. මේ ඔක්කෝම කොළේ සිංහල බෞද්ධ ජනතාව. 

හැබැයි, ඇස්වහක් කටවහක් නෑ,  අනෙක් සුලු සුලු වැඩ වලට ගමේ සියළුම දෙනාගෙ සහයෝගය නො අඩුව ලැබුණා. කොටින්ම දන්න ශිල්ප ඔක්කෝම දාලා ගොක්කොළ තොරණ ගැහුවෙ දෙමළ මිනිස්සු. ඒකෙ උඩින්ම ලියන්න WELLCOME MR.DHARMAPALA කියලා ලියලා දුන්නෙ එහා ගමේ සැන් තෝමස් කොලීජියේ ඉගෙන ගන්න පීරිස් මහත්තයා. කොහොම කොහොම හරි මුන් අකුරුත් වරද්දලා WELLCOMF MPD. HARMAPLA  කියලා තමයි ගහලා තිබුණෙ. නූගත් මිනිස්සුලානෙ.  

ධර්මපාලතුමාගේ දිවා බෝජනය හෙම හොඳම හරක් මස් වලින් හෙම පිළියෙල කොල්ලා තිබුණෙ මුස්ලිම් මිනිස්සු. උස්සවේට ඉස්තරම්ම වයින් සැපැයුණේ කතෝලික පල්ලියෙන්. කවුදෝ කිව්වා ඒ ලොරැන්සෝද අල්මේදාගේම නැවෙන් ගෙනාපු පුරුතුගීසි වයින් බෝතල් කියලා. අනේමං දල්ලෑ ඕවා ඇත්තද බොරුද කියන්න.

මේ විස්තර මොකෝවත් අනගාරික ධර්මපාලතුමාට කියන්න ඕනැ කියලා කාටවත් හිතුනෙ නෑ. හැමදාම කටයුතු කෙරුණේ එහෙමයි. මහ ඒජන්ත උන්නාන්සෙ ආපු දවසෙත් ඔය විදියටම තමා කොළේ.

කොටින්ම ධර්මපාලතුමා හිතාගෙන හිටියයි කියන්නෙ මේ තනිකරම සිංහල බෞද්ධ ගම්මානයක් කියලා. මේකෙ හම්බයොයි දෙමලුයි, ක්‍රිස්තියානි මිත්‍යාදෘෂ්ටිකයොයි, කොච්චියොයි අරකයි මේකයි ඉන්න බව දන්නවා නම් උන්නැහේ ගමට අඩිය තියන එකක් වත් නෑ.  

හැබැයි ඉතින් ඔය සර්වාගමික කතාව වෙනස් කරන්න බැහැනෙ. ඔය හැම එකාම හිටියනෙ ඒ කාලෙත් ආගංගොඩ.

ඔන්න නියමිත දවසෙ උදේ වරුවෙම අනගාරික ධර්මපාලතුමා ආවේ අර ‘සෝබන මාළිගාව’ කියලා හඳුන්නපු සෝබන රතේ. එකෙ දෙපැත්තෙ මෙහෙම ලියලා තිබුණා.

“ගෙරි මස් කන්නා වසලයා”

“රා බොන්නා උගුඩුවා”

මේවා අමාරුවෙන් කියවා තේරුම් ගත්තු මිනිස්සු මෙහෙම කතා වුණා.

මුස්ලිම් මිනිස්සු: “හොඳ වෙලාවට අපි හරක් මස් ඉව්වෙ. ගෙරි මස් හෙම ඉව්ව නම් උන්නැහේ හිතයි අපිත් වසලයො කියලා”

කතෝලික මිනිස්සු:ඇත්ත තමයි රා බොන්නෙ උගුඩුවො. වැදගත් මිනිස්සු බොන්නෙ වයින්.”

පන්සලේ තිබුණු පිළිගැනීමේ උස්සවේදි රැස් වුණු යම් පිරිසක් තිසරණ ශිත පංචශීලය සමාදන් නොවෙන බව ධර්මපාලතුමා දුටුවා. ඒ දෙමළ, මුස්ලිම්, කතෝලික මිනිස්සු. නමුත් කවුරුත් ඔහුට ඒ ගැන කියලා තිබුණේ නැහැ. මේ කාරණේ මතුවුනේ ඊට පස්සෙ තිබුණු රැස්වීමේදි.

“මෙහෙවර ගොන් තඩියා” කියලා ධර්මපාලතුමා පැත්තක හිටපු මනුස්සෙයෙකුට කතා කළා. ඒ මුස්ලිම් මනුස්සයෙක්. ඊට පස්සෙ ඇති වෙච්චි කතා බහ මෙහෙමයි.

“උඹ පංචශීලය සමාදන් වුණාද?”

(මුස්ලිම් මනුස්සයා උඩ බිම බැලුවා.)

“ගොන් තඩියෝ, මං අහන්නෙ උඹෙන්…උඹ පංචශීලය සමාදන් වුණාද?”

“මම…? නෑ හාංදුරුවනේ…”

“උඹ පංචශීලය දන්නවද…?”

“නෑ හාංදුරුවනේ…”

“උඹට ළමයි කීදෙනාද…?”

(ළඟපාත ගෙවල් දෙකක පොඩි එවුන් තුන් දෙනෙකුත් උන්න නිසා පොඩියක් ඇඟිලි ගැනලයි මනුස්සය උත්තර දුන්නේ.)

“අටයි හාංදුරුවනේ…”

(මනුස්සයා හිතුවෙ ලොක්කා සහනාදාරයක් දෙන්න යනවා කියලා. සත්තකයි.)

“බොල ගොන් තඩියෝ, තෝ පංචශීලය සමාදන් වෙන්නෙත් නෑ. පංචශීලය දන්නෙත් නෑ. හනුමා දර පලන්නහෙ ඔහේ හැමිණි හැමිණි හිටපං එතකොට හරියයි තොටයි සිංහලබෞද්ධ ජාතියටයි…!”

(හනුමා දර පලන හැටි ඔහු දැනගෙන හිටියෙ නෑ. ඒ හන්ද ඔහු සූදානම් වුණේ ධර්මපාල හාංදුරුවන්ගෙන් ඒ ගැන අහන්න. හැබැයි ධර්මපාලතුමා ඊට ඉස්සර වුණා.)  

“ථෝ දන්නවද හම්බයෝ?”

අන්න උත්තර දෙන්න පුළුවන් ප්‍රශ්නයක්. ඔහු එක පාරටම “ඔව්” කිව්වා.

“හම්බයින්ගෙන් ඉගෙන ගනින් ගොන් තඩියෝ. බලපන් උං කොච්චර තමන්ගෙ ආගම දහමට ලැදිද, කොච්චර උපායශීලීද, කොච්චර මහන්සි වෙලා වැඩ කරනවද, බලපල්ලා. උඹලා සිංහල ජාතිය ගොඩ නඟන්න ඕනෑ එහෙමයි.”

ඊට පස්සෙ ධර්මපාලතුමා දෙමලුන්ගෙයි හම්බයින්ගෙයි කතෝලිකයින්ගෙයි අනෙක් මෙකී නොකී මිත්‍යාදෘෂ්ටික විජාතිකයින්ගෙයි කණේ ඇඟිලි ගහ ගන්න කතාවක් කොලා කියමුකෝ.

“සිංහලයන්ට වූයේ මහා විපත්තියකි. 1818 කෝලාහලයේදී ජාති හිතෛශී සිංහලයෝ මරා දමන ලද්දේය. රටට ප්‍රේමයෙන් ක්‍රියා කරන්නට ශක්ති ඇති එකම සිංහලයෙක් හෝ ඉතුරු කළේ නැත. ඉතුරු කළේ කාලකණ්ණි ටික පමණි. භයින් ත්‍රස්ත වූ සිංහලයෝ පර සුද්දා කියන දේ කරන්ට පටන් ගත්තෝය. බාල පරම්පරාව විනාශ මුඛයට ගෙන ගියේ මිච්ඡා දිට්ඨික පාදිලිරාල්ලාය. මේ කොටස නා නා උපා යොදා බුද්ධාගම බාල පරම්පරාවේ අයගේ හිත්වලින් උදුරා දැම්මෝය. අඥාන දෙමව්පියෝ බුද්ධාගම නොදත් බැවින් ස්වකීය දරුවන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඥානය නැත. පර පාදිලිරාල්ලාට ඕනෑ හැටියට ළමයි තැනීම කරති. සිංහල දෙමව්පියෝ දරුවන් උපදවා සුද්දාට පූජා කරති. මේ පෘථිවියේ සිංහලයන්ට සමාන අඥාන ජාතියක් නැත. සිංහලයා මෝඩයා කියන්නේ මේ නිසාය. නාටු කොච්චි, පරවර, හම්බ, පාර්සි, මරක්කල මනුෂ්යයන් ගැන කල්පනා කට යුතුයි. කලුහම ඇති මේ අය පරයින්ට වාල්කම් කරන්නේ නැත. පුරාණ චාරිත්‍ර වාරිත්‍රවලට අනුව ඔවුහු ක්‍රියා කරති. පරයන්ට සාර් සාර් කියමින් සිංහලයා විතරක් දාසකම් කරන්ට යන්නේ මන්ද…?”

එතුමා දැන නොහිටි කාරණාව තමයි සභාවේ සිංහලබෞද්ධයින් හා හරි හරියට කතෝලිකයිනුත් හමබයිනුත් කොච්චියනිත් දෙමළුනුත් මිථ්යා දෘෂ්ටිකයිනුත් හිටි විත්තිය. ගෞරවය නිසාමදෝ කවුරුත් ඒ ගැන පෙන්නන්න ගියෙත් නෑ එතුමන්ට.

කොහොමහරි සභාවේ වැඩ කටයුතු අවසන් වෙනකොට අන්‍යාගමික අසිංහල බොහෝ දෙනාගෙ හිත් රිදිලයි තිබුණෙ.

මේ ලොක්කත් ලොක්කෙක්ද? ඊට කලින් ආපු ලොක්කො නම් මේ වගේ කතා කිව්වෙ නෑ. “උඹලාට කතා කොරන්ඩ ලැබීම මාට මහත් වූ භාග්‍යයකි…” කියලා වගේ කතා තමයි කිව්වෙ. මේ ලොක්කා පොල්ලෙන් ගැහුව වගෙ දුන්නෙ නැද්ද ඔලුවටම!

ඒ මදිවට හවස් ජාමෙ කතාවක් ගියා ධර්මපාලතුමා හරක් මස් හා වයින් තිබුණු නිසා හොඳටම කෝප වෙලා දිවා බෝජනයෙ පිඟන් කෝප්ප පෙරළලා මහ විනාසයක් කොරලා, සප්පායම් වෙන්නෙ වත් නැතුව,  සංවිධායකයින්ටත් බීපු කිරි මතක් වෙන්න දොස් තියලා ගියේ කියලා. අනේ ඇත්තද නැත්තද මන්දා.

උස්සවේ සංවිධානය කොරාපු ගමේ පන්සලේ හාංදුරුවෝ නම් අන්‍යාගමිකයින්ගෙන් සමාව භාජනය කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියා මේ කාරණා ගැන.  

හැබැයි මේ සිද්දිය නිසා ඒ වනතෙක් ආගමික ගැටුම් කිසිවක් ලොකුවට නැතුව සාමකාමීව හිටපු ගම්මානයක් ගිනියම් වීම පටන් ගත්තා කිව්වොත් නිවැරදියි. ඒකෙ ප්‍රතිඵල පසුවට දැණුනා.

 

(විසි එක් වැනි කොටසට…)

 

Posted in Non classé | 5 Comments

දහ නවය (19) කොටස : බ්‍රදර් බර්නාඩ් – නළුවෙක් නෙවෙයි මොළයක්!

දැන් ඔහෙලට යම් අවබෝධයක් ඇති බැලූ බැල්මට ඉතාම සාමාන්‍යයි වගේ පෙණුනාට ආගංගොඩ කියන ගමේ හිටපු, ඉන්න චරිත කොයි තරම් ඇතුළතින් සංකීර්ණද කියලා.

මේ වගේ එක චරිතයක් තමයි බ්‍රදර් බර්නාඩ්. ඔහෙලට බ්‍රදර් බර්නාඩ් අමතක වෙන්න හැටියක් නෑ. සිරිසේන හිටපු ගිරාම සේවක මහත්තයාට පසුව ඔහෙලා හඳුනා ගත්තු පලමු චරිතය තමයි බ්‍රදර් බර්නාඩ්. අර සිස්සත්තෙන් ආනන්දෙට ගිහින් බුද්දාගමට ‘ඩී’ එකක් ගත්තු කොලුවා.

බ්‍රදර් බර්නාඩ් නළුවෙක් වාගෙ කඩවසම්.

නළුවෙක් නෙවෙයි මොළයක්!

ගම්මු ඔහු ගැන කිව්වෙ එහෙමයි.

බොහෝ දෙනෙක් බ්‍රදර් බර්නාඩ් ගැන දැනගෙන හිටියෙ සම්පූර්ණ සුදු චරිතයක් හැටියට. කොටින්ම බ්‍රදර් බර්නාඩ් ඔහු නිතර අඳින ලෝගුවටත් වඩා සුදුයි කියල තමයි සමහරු හිතුවෙ.

හැබැයි ඒ සුදු ලෝගුව බැඳලා තිබුණෙ කළු පටියකින් කියලා කාටත් අමතක වුණා.

ලෝකයේ කොහෙද තනිකරම සුදු චරිත ඉන්න පුළුවන්? ආගංගොඩ කියන්නෙත් ස්වර්ගයේ වෙසෙන අපගේ දෙව් පියාණන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඒ ලෝකයේම කොටසක් තමයි. බයිබලයේ එන සමහර චරිත (සර්පයාද ඇතුළුව) ආගංගොඩ ගම්මානයේද ජීවත් වුණා.

“එවිට ස්ත්‍රිය සර්පයාට මෙසේ කීවාය. “උයනේ ගස්වල පලතුරු කන්න අපිට පුළුවන්. නමුත් උයන මැද තියෙන ගහේ පලතුරු කන්න අපිට බැහැ. ‘ඒ ගහට අත තබන්නවත් එහි පලතුරු කන්නවත් එපා. එසේ කළොත් ඔබ මිය යනවා’ කියා දෙවි අපිට පැවසුවා.” එවිට සර්පයා ස්ත්‍රියට මෙසේ කීවේය. “ඔබ කවදාවත් මිය යන්නේ නැහැ. එයින් කන දවසේම ඔබේ ඇස් ඇරෙන බවත් ඔබ හොඳ හා නරක දැනගෙන දෙවිට සමාන වන බවත් දෙවි දන්නේය.” ස්ත්‍රියද, ඒ ගසේ පල කෑමට හොඳ බවත් ඇසට ප්‍රිය බවත් දැක ඊට ආශා වුණාය. එබැවින් ඇය ගසෙන් ගෙඩි කඩා කෑවාය. පසුව ඇය තම ස්වාමිපුරුෂයාටත් එයින් කන්න දුන්නාය. ඔහුද එය කෑවේය. එවිට ඔවුන් දෙදෙනාගේම ඇස් ඇරී, තමන් නග්නව සිටින බව ඔවුහු දුටුවෝය. එබැවින් ඔවුහු අත්තික්කා කොළ එකට අමුණා තම නග්නභාවය වසාගත්තෝය.”

  • උප්පත්ති කතාව, බයිබලය

බ්‍රදර් බර්නාඩ්ගේ ‘කළු’ (හෝ ‘අළු’) පාට පැත්ත ගොඩ නැඟෙන්න පටන් ගත්තෙ අපොස සාමාන්‍ය පෙළ කාලෙ විතර. උගුරු ඇටේ පැනලා, දැළි රැවුල ගහෙන් ගහ වගේ මතුවෙලා උඩු තොළ වහ ගන්න කාලෙ. අනේ ඇස් වහක් කටවහක් නෑ ඒ කාලෙට පොදු ප්‍රාථමික හා ද්ව්යීතික ලිංගික විපර්යාස සියල්ලක්ම බර්නාඩ් ශිෂ්‍යයා ප්‍රදර්ශනය කරමින් සිටියා. (මේ බුද්දාගමට ‘ඩී’ එකක් ගන්න ඉස්සර…!)

බර්නාඩ් ශිෂ්‍යයාගෙ සාමාන්‍ය පෙළ මිතුරන් අතර හිටියා සුදු, ලස්සන, පොහොසත් පවුලකින් පැවැත එතැයි සිටිය හැකි, චතුර ලෙස ඉංග්‍රීසි කතා කළ හැකි කොල්ලෙක්. කවර හෝ හේතුවකට ඔහු බර්නාඩ්ගේ හොඳම මිතුරෙක් වෙලා හිටියෙ ඒ වෙනකොට. මේ නිසා නිතර මේ සුදු කොල්ලා – ඩැරල්ගේ – ඩි සේරම් ප්ලේස් එකට කිට්ටුවෙන් තිබුණු ගෙදරට ආගිය කිහිප දෙනා අතරින් එක් අයකු වුනා බර්නාඩ් ශිෂ්‍යයාත්.

ඩැරල් පවුලේ එකම දරුවා. ඩැරල්ගෙ පියා ‘බිස්නස්කාරයෙක්’ කියලා විතරයි ඔහුගෙ ආනන්දෙ ඕ-ලෙවල් ගැන්සිය දැනගෙන හිටියෙ. මොන බිස්නස්ද කියලා අවබෝදයක් නෑ. සමහරවිට කුඩු බිස්නස් වෙන්නත් ඇති. කවුද දන්නෙ?

ඩැරල් “මමී” කියා  ආමන්ත්‍රණය කල, ඔහු සමඟ ලොකු කතාබහක් නොතිබුණු තරුණ කාන්තාව ඇත්තටම ඔහුගෙ මව නොවන බව යාළුවො දැනගත්තෙ යම් කාලයකට පසුව. ඩැරල්ගෙ දෙමාපියන් දික්කසාද වී තියෙන්නේ ඔහු කුඩා කාලයේ. ඇය ඩැරල්ගෙ පියාගෙ දෙවන කසාදයේ භාර්යාව.

මං මේ කියන්නෙ නව යොවුනකුගෙ ජීවිතේ සියළුම සෙන්සර්ස් ඉතාම කුඩා සිග්නල් එකකට පවා සංවේදී වෙන කාලයක් පිළිබඳව.

සාමාන්‍යයෙන් ඩැරල්ගේ යාළුවන් කෙරෙහි ලොකු උනන්දුවක් නොදැක්වූ සිතාරා ආන්ටි තමන්ට සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා ලොකු කරුණාවක් දක්වන බව බර්නාඩ්ට හැඟී තිබුණේ යම් කාලයක සිටි. ඒත් ඇත්තටම එහෙමද, ඒක හුදෙක් සිතිවිල්ලක් පමණද කියන කාරණාව ඔහු දැන සිටියේ නෑ.

හැබැයි ඩැරල්ගේ ගෙදරට යන හැම දවසකම සිතාරා ආන්ටිගෙන් රසවත් තේ කෝප්පයක් නම් බර්නාඩ්ට ලැබුණා. ඔහු විතරක් සිටි සමහර දවස් වල එක්කෝ කුකීස් ටින් එකක් හෙමත් විවෘත වුණා. ඩැරල්ගේ පියා නිතරම රට යන නිසා මේ දේවල් ගෙදර තිබුණ එක පුදුමයක් නෙවෙයි.

මේ සිද්ධිය වුණේ සාමාන්‍ය පෙළ ප්‍රතිඵල ආව දවසේ, බර්නාඩ් ශිෂ්‍යයාගෙ කාලෙ ඉන්ටර්නෙට් තියා මොබයිල් ෆෝන් වත් තිබුණෙ නෑ. ඒ නිසා හැම දෙනෙක්ම තමන්ගෙ සාමාන්‍ය පෙළ ප්‍රතිඵල දැන ගත්තෙ පාසලට ගිහින්.

බර්නාඩ් ශිෂ්‍යයා තමන්ගෙ ප්‍රතිඵල දැන ගන්න ආවෙ ආගංගොඩ ඉඳලා. කාලෙකින් හමු නොවුණු නිසා ඔහු ඩැරල්ට කතා කළා මරදාන දුම්රිය පොළේ පේ-ෆෝන් එකකින්. මොබයිල් ඒ තරමටම පැතිරිලා නොතිබුණු කාලෙක නිසා කතා කළේ ගෙදරට.

ෆෝන් එකට ආන්සර් කළේ සිතාරා ආන්ටි…

“ආනේ පුතා අදද රිසල්ට්ස් එන්නෙ? ඩැරල් නම් මේ දවස් වල ගෙදර නෑ පුතා. තාත්තත් එක්ක බැංකොක් ගිහින් ෂෝට් වැකේෂන් එකකට… ආ පුතාට කතා කළොත් දෙන්න කියලා මොකද්ද තියලා ගියා. වෙලාවක ආවොත් ගන්න පුළුවන්…”

ආන්ටි කථා කළ ස්වරයෙන්ම වෙන්න යන්නෙ මොකද්ද කියලා එක්තරා මට්ටමකට හැඟීමක් බර්නාඩ්ට ලැබුණා.

“හොඳයි ආන්ටි මං රිසල්ට්සුත් බලාගෙනම එන්නම් කො….”

බර්නාඩ්ගෙ රිසල්ට්ස් නරක නෑ. ඩැරල්ට නම් ලයිට් කණු කිහිපයකුත් තිබුණා. ඔහු ඉක්මණින්ම ඒ කටයුතු නිමා කොට ගියා ඩැරල්ලගෙ ගෙදර. සිතාරා ආන්ටි බලාගෙන ඉන්න බව ඔහු දන්නවා.

කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු කොටු

බර්නාඩ් සිතාරා ආන්ටි එක්ක මේ අසම්මත සම්බන්ධය වසර තුනක්ම ගෙන ගියා ඔහු ඒක නතර කලේ පූජකවරය පිණිස ඇතුළු වුනායින් පසුව. ඒ අවුරුදු තුන ඇතුලෙ වෙච්චි දේවල් රාශියක් මා සඳහන් කරන්නෙ නෑ. උදාහරණයක් හැටියට සිතාරා ආන්ටිගෙ දික්කසාදය, ඩැරල් එක් යුගයක තමන්ගෙ හොඳම මිතුරෙක් වුණු බර්නාඩ්ට ආනන්දෙ කැන්ටිමේදි බිම පෙරළගෙන පහරදුන් හැටි වගේ කතා.

හැබැයි මේ අවුරුදු තුන නිසා ඔහු මුළු ජීවිත කාලයක්ම ඉදිරියට ගෙන ගිය නරක යැයි කිව හැකි පුරුද්දක් ඇති කොට ගෙන තිබුණා.

තමන්ට වඩා සැලකිය යුතු තරමින් වැඩි වයසක කාන්තාවන් ඇසුරු කිරීම!

ආගංගොඩ ගමේ බ්‍රදර් බර්නාඩ් අනියම් සම්බන්ධතා පැවැත්වූ කාන්තාවන් තිදෙනෙක් හිටියා. ඒ අය මෙසේයි.

  1. රමණි බෝපිටිය – වයස අවුරුදු 48 ආගම: බෞද්ධ (විවාහක)

  1. ෆාතිමා – වයස අවුරුදු 52 ආගම: ඉස්ලාම් (වැන්දඹු)

  1. සෙල්ලම්මා – වයස අවුරුදු 47 ආගම: හින්දු (විවාහක)

කොටින්ම බ්‍රදර් බර්නාඩ්ට නොහිටියේ කතෝලික ‘හොර ගෑනියෙක්’ විතරමයි!

 

(විසි වැනි කොටසට…)

Posted in Non classé | 6 Comments

දහ අට (18) කොටස : වැල ප්‍රශ්න වැල හා නිරුවත් ආදරය

 

decoration-home-modern-font-b-nude-b-font-sexy-font-b-girl-b-font-canvas-font

පසුගිය කොටසක ඔහෙලා කියැව්වේ අර දෙමළ කොල්ලා සීරියස් වැල ප්‍රශ්න වැලක් අහපු හැටි.

“ඔයා කිහිල්ලත් ෂේව් කරනවද…?”

“ඔව්…හැමදාම නෙවෙයි…”

“ඔයා කකුලුත් ෂේව් කරනවද?

“මගෙ කකුල් වල ෂේව් කරන්න තරම් මයිල් නෑ අයියෝ…”

කොල්ලා පඳුර වටේ කැරකිලා තමන්ට ඕනැ තැනට ආවා.

“ඔයා පියුබික් ඒරියා එකත් ෂේව් කරනවද…?”

තොපි ඔහෙලා හිතන්නෙ කෙල්ල මොනවා කීවයි කියලද?

එයා හිනා වුණේ නැහැ. ඇත්තම කියනවා නම් මේ වැල ප්‍රශ්න වැල (හෝ එකම ඉලක්කය කරාගෙන යන සමාන ප්‍රශ්න වැලක්) කෙල්ල සෑහෙන්න කාලයක් තිස්සෙ අවිඥානකව බලපොරොත්තු වුණු දෙයක්. ඒ මට්ටමට දෙන්නාට එකිනෙකාගෙ හිත කියවන්න පුළුවන් වෙලා තිබුණා ඒ වෙනකොට. ඒක ටෙලිපති වගේ. ටෙලිපතිම නෙවෙයි.

කෙල්ල උපහාසයට හිනා වුණේ නෑ. කට කොණකින් පොඩි සිනා කැකුලක් පන්නලා ‘ඔව්’ කිව්වා.

“ඔව් අයියේ…!” කිව්වනම් තවත් ටිකක් රෝමාන්තිකයි තමා. ඒත් කෙල්ල කිව්වෙ ‘ඔව්’ කියලා විතරයි.

දැන් කොල්ලා පට්ටව ඔකඳ වෙලා ඉන්නෙ. ඊළඟ ප්‍රශ්නයත් ඇහුවා. මෝඩ ප්‍රශ්නයක්.

“මට දවසක් බලන්න පුළුවන්ද…?”

කෙල්ල “අයියෝ..බෑ” කිව්වෙ වත් අඩුගානෙ ලජ්ජාවෙන් මූණ හංග ගත්තෙ වත් නෑ. (මේක කියවන මළ හෝන්තුවො…සමාවෙන්න පාඨක මහත්වරු, නෝනා මහත්තුරු හිතන්නෙම වැරදියට. මේ එකිනෙකාගේ හිත කියවන්න දන්නා බුද්ධිමත් ජීවීන් දෙදෙනෙක් අතර සීරියස් සංවාදයක්. ඒ වගේම ඔවුන්ට වචන නාස්ති කරන්න හැකියාවක් තිබුණෙ නෑ. කාලය සීමිතයි.)

“හා…” කෙල්ල කිව්වා.

කොටින්ම කොල්ලා හරියටම බලන්න ඇහුවෙ මොකද්ද කියලා සඳහන් නොකිරීම පවා මේ සංවාදයට බාධාවක් වුණේ නෑ.  

කොහොම වුණත් මේ දේවල් ඒක්ෂ්ණයෙන් කරන්න දෙන්නාටම පුළුවන්කමක් තිබුණේ නැහැ. ඔවුන්ට මාස ගණනාවක් ඉවසාගෙන ඉන්න වුණා නිසි අවස්ථාව එනතුරුම. ඒ අතර මේ සංවාදය එක එක අයුරින් මේ දෙදෙනා අතර සිද්ද වුණා. ඒ සියල්ලේ සමස්තය ගත්තාම කියැවුණේ එක දෙයයි. ඒක ඉතාම සරලයි.

කෙල්ලට තියෙනවා ලස්සන සිරුරක්. කොල්ලා කැමැතියි ඒ සිරුර දකින්න. එච්චරයි. ඊට අමතරව වෙන මොනම දෙයක් ගැනවත් කියැවුණේ නැහැ. දෙන්නා ඒ ගැන හිතුවද නැද්ද කියන්න මම හරියට නොදන්නෙ මට පරසිත් දකිණ නුවණ නැති නිසා. හැබැයි වෙන කිසිම දෙයක් ගැන කතා නොවුණු බව නම් ඉර හඳ වගේ සහතිකයි. ඒ ගැන මම කන්ෆර්ම් වෙනවා.  

ඔන්න මාස ගණනාවක් ප්ලෑන් කරලා ප්ලෑන් කරලා අන්තිමට බොහොම අමාරුවෙන් අවස්ථාවක් ලැබුණය කියමුකෝ. දැන් මගෙන් අහන්න එපා මුස්ලිම් ගෑනු ළමයකුට ඒ වගේ තනිවෙන්න අවස්ථාවක් ලැබුණේ කොහොමද වගේ අනන් මනම්. කොහොම හරි ලැබුණා. නැතුව ඔය කතාව එහෙම්පිටින්ම කියන්න ගියොත් මට පොතක් ලියන්න වෙනවා. ඒ ඔක්කෝටමත් වඩා තොපිලා ටික ….සමාවන්න මෙය කියවන පාඨක හිතමිතුරන් මෝල් වෙලා ඉන්න ….සමාවන්න දැඩි උද්‍යෝගයකින් ඉන්න මේ අවස්ථාවේ ඔය වගේ ලයිට් ඩීටේල්ස් වලට යන්න ඕනැ නැහැ.   

දොර අගුල් දැමූ පාළු කාමරේක කෙල්ලත් කොල්ලාත් තනිව සිටියා.

ඉර එළිය පොඩියක් වැටුණා මේ කාමරය වසා ඇති කවුළු වල වීදුරු වලින්. පොඩි ඉරු කිරණ ටිකක්. හරියට කාමරය උණුහුම් කරන්න වාගෙ.

ඔවුනට පසෙකින් තිබුණා කණ්නාඩි මේසයක්, පුටු කිහිපයක්, විවිධ ඇඳුම් රෙදි ගොඩවල් ටිකක්, ලෙනින්ගෙ රූපය සහිත පිට කවරයකින් යුතු රතුපාට පොතක් හා ඩබල් බෙඩ් එකක්.  

ඔව්, ඩබල් බෙඩ් එකක්.  

කොල්ලගෙ හිතේ තිබුණු එකම අරමුණ කෙල්ලගේ රන්වන් සිරුර දකින එක. කෙල්ලගෙ හිතේ තිබුණු එකම අරමුණ තමන්ගෙ හොඳම මිතුරා වෙනුවෙන් නිරුවත් වෙන එක.

එච්චරයි. (දැන් තොපි… සමාවෙන්න, ඔහෙලා ඔයිට වඩා දේවල් බලපොරොත්තු වෙලා හිත රිද්දා ගන්න හෙම එපා පස්සෙ.)

ඔවුන්ට වැය කරන්න මහා කාලයක් තිබුණෙ නෑ. විනාඩි විස්සකින් කොල්ලා කාමරයෙන් පිටවිය යුතුයි. ඒක තිහක් පමණ දීර්ඝ කර ගන්නවා කියන්නෙ විශාල රිස්ක් එකක්. තිහ පනිනවා කියන්නෙ – සමහරවිට මරණය.

ඔවුන් මුහුණට මුහුණ ලා සිට ගෙන සිටියා -පාසල් ඇඳුම් වලින්.

“ඉතින්….?” කොල්ලා කිව්වා. ඌට ඊට වඩා දෙයක් කියන්න පුළුවන්කමක් තිබුනෙ නෑ. දිව ගොළුවෙලා.

කෙල්ල ලජ්ජාශීලීව හිනා වුණා.  

“ඔයා ගළවනවද…නැත්නම්…?”

කෙල්ලට උවමනා වුනේ කොල්ලා ලවා ඇඳුම් ගලවා ගැනීම.

ඇය තමන්ගේ ගවුම හා දිග කලිසම ගලවන්න කොල්ලාට උදව් කළා. මතකයිනෙ මුස්ලිම් ළමයින්ගෙ පාසල් ඇඳුම. ඊළඟට බැනියම. ඔව්. පහු කාලෙක නොඇන්දාට ඉස්කෝලෙ යන ගෑනු ළමයි ගවුමට යටින් බැනියමක් ඇඳිනවා තමා ඕයි. දන්නෙ නැත්නම් අදවත් දැනගන්න.

කෙල්ල තමන්ගෙ තනපට හා පෑන්ටිය විතරක් ඇතිව කොල්ලා ඉදිරියේ හිටගෙන හිටියා. රෝසපාට තනපටක්. කළු පාටින් හැඩ වැඩ වැටිච්චි සුදු පෑන්ටියක්.

  • පිපි සමන් කුසුමන් පටින් තන රන් හසුන් මන් මෙන් බැ‍ඳේ
  • ලඹ සවන් දිගු රන් පසින් දන නෙත් මුවන් බඳිමින් ත‍ඳේ
  • මඳ පවන් වැදලෙල පහන් සිළු මෙන් රැඟුම් දෙන රන් බඳේ
  • දිලි ඔවුන් රූ සිරි නුවන් වන් බඹ වුවත් දැහැනින් මිදේ

කොල්ලා සිංහල දන්නෙ නෑ. දන්නවානම් ඔය වගේ මොකක් හරි මඟුලක් ලියාවි තමන්ගේ හිතට ආ සිතිවිලි එක් කරලා.

ඒ තරම් අපූරු දර්ශනයක්. කොල්ලගෙ ඉන්ද්‍රියන් පුබුදු වෙලා තිබුණා සුදු කලිසම ඉරී විසිරී යන ගානට.  

කොල්ලා සෙමෙන් කෙල්ලගෙ තනපටය ඉවත් කළා. (ටික වෙලාවක් ගියා ඕං. මොකද ඌ ඊට කලින් තනපටක් ගලවලා තිබුනෙ නැහැ. අර හුක් එක පන්නන්න ඉගෙන ගන්න ටිකක් වෙලා යනවා.)

පුංචිම පුංචි සුදු හංසයො දෙන්නෙක් වතුර තිබහට වගේ උඩ බලාගෙන හිටියා.

කොල්ලා ඇත්තටම කලන්තෙ දාලා වැටෙනවා, උදේට කාල නොහිටියානං. එසෙම්බ්ලි එකේ කලන්තෙ දාල වැටෙන නිසා දැන් නම් පාසල් සිසුන් සිසුවියන් දන්නවා උදේට ගෙදරින් මොකක් හරි කාලා යන්න.

කොල්ලා එදා උදේට කාලා ඇවිත් තිබුණෙ ඉඳි ආප්ප, සම්බෝල එක්ක. ලයිට් ඩීටේල්ස්.

විනාඩි දෙක තුනක අනිමිසලෝචනේ ඉවර කළ කොල්ලා පෑන්ටිය දිහාට අත යැව්වා.

“උදේම පෑන්ටියක් හොයා ගන්න බැරි වුණා අයියෝ. අම්මගෙ පෑන්ටියක් ඇඳගෙන ආවෙ…”

කොල්ලාට පොඩි අපුලක් දැනුණත් ඌ එක නොදක්වා පෑන්ටිය, කෙල්ලගේත් උදව්වෙන් ඉවත් කළා.

ඔහුගේ ඇස් ඉදිරියේ දිස්වුනේ ඔහු කවරදාකවත් නොදුටු දර්ශනයක්. කොල්ලා ඇස් දෙක දොඹ ගෙඩි ගානට ලොකු කරගෙන මේ අපූර්ව දර්ශනය දිහා බලාගෙන සිටියා.

සියවස් සහස්‍රක ගණනාවක් තිස්සේ ස්වභාව ධර්මයා විසින් නිර්මිත ශ්‍රේෂ්ඨතම කලා නිර්මාණය. සුන්දර නාරි ශරීරය, එහි සැබෑ ඓන්ද්‍රීය ස්වරූපයෙන්!

කොල්ලා අඩුම ගණනේ විනාඩි පහක් වටේ කැරැකි කැරැකී මේ සුන්දර දර්ශනය බලන්න ඇති. හැබැයි ඔහු ඒ සුන්දර කලා නිර්මාණයට අත තියන්න වත් උත්සාහ ගත්තෙ නෑ. හරියට තමගෙ අත වැදුනොත් ඒ සුන්දර නිර්මාණය එකෙනෙහිම අතුරුදහන් වෙතැයි බියෙන් වගේ.

” ඇතිද…” කෙල්ල ඇසැක් ගහලා ඇහුවා.

“මදි…ඒත් අපට ලොකු වෙලාවක් නෑ” කොල්ලා කිව්වා. රහසෙන්. ඇහෙන නෑහෙන ස්වරයෙන්.

“දැන් ඔයා මාව දැක්කනෙ. සම්පූර්ණයෙන්ම. මුකුත්ම ඇඟේ නැතුව. මට ඕනැ ඔයාවත් බලන්න ඒ විදියට…” කෙල්ල කිව්වා.

කොල්ලා මේකට කැමැති වෙනවද නැද්ද කියලා මොහොතක් කල්පනා කළා. කෙල්ලට වගේ නෙවෙයි. පෙන්නන්න අකැමැති යමක් තිබුනා, ඔහුට. ඒ නිසා ලජ්ජායි. අනෙක් පැත්තෙන් තමන්ගෙ ඉල්ලීම ඉටු කළ තමන්ගේ හොඳම මිතුරියගෙ ආසාව. ඇය තමන් වෙනුවෙන් කළ දේ තමන්ද ඇය වෙනුවෙන් කළ යුතුය යන හැඟීම.

කොල්ලා ඉක්මණින්ම, තමන්ම ඇදුම් හලමින් නිරුවත් වුණා. (මේක වෙච්චි හැටි කලින් කෙල්ල සම්බන්ධයෙන් ලිව්වා වගේ දිගට ලියන්න ඕනැ නෑ නේද? ඔහෙලා සමරිසි නෙවෙයිනෙ නේද?)

කොල්ලාගේ පුබුදුවීම දෙදෙනාටම ගැටළුවක් වුනේ නැහැ.

ශිෂ්ඨාචාරයේ ගැහැනිය හා මිනිසා එකිනෙකා ඉදිරියේ නිරුවතින් පෙනී හිටියා, මිනිත්තු ගණනාවක්ම. සුදු ශරීරයක් හා කළු ශරීරයක්. ශිශ්නයක් හා යෝනියක්. රණ හංස පැටව් දෙන්නෙක් හා උකුසු පැටියකුගේ ඇස් දෙකක්.

දැන් ඔය කන්තෝරුවෙ වැඩ නෑ වගේ කම්පියුටරේ තිරේ ඉස්සරහ නැවිලා කට දෙපැත්තෙන් කෙළ පෙරාගෙන මේක කියවමින් ඉන්නා වසයක අන්කල්ලාට….සමාවන්න, මගේ වැදගත් පාඨක මහතුන්ට කිව යුතු දේ තමයි මේ ජවනිකාව එදිනට එතැනින් කෙළවර වූ බව. (පව් අනේ ඔයාලා!)

කොටින්ම ඔවුන් අර පැත්තක තිබුණාය කියපු ඩබල් බෙඩ් එකේ නිදා ගන්නවා තියා අඩුම ගණනෙ අනෙකාගෙ අතින් අල්ලනවා ඇරෙන්න ශරීරයේ වෙන කොතැනකටවත් අතවත් තියලා තිබුණෙ නෑ එදා.

හොඳ ළමයි. නවකයෝ. ආදරයේ කෝඩුකාරයෝ.

  • ඇය සුවඳකි ප්‍රභාතයේ – තුසර බිඳකි පුරා හඳේ //
  • ගිනි අඟුරකි අගාධයේ
  • ආදරයේ කෝඩුකාරයෝ
  • අඳුරේ රන් තරුව ඇයයි – රන් තරුවට අඳුර ඇයයි //
  • මදහස සෝ සුසුම ඇයයි
  • ආදරයේ කෝඩුකාරයෝ

වාසනාව ඇගේ නෙතයි…

ඉවරයි. දැන්වත් ඔය නාකි අන්කල්ලා ටික මේක කියවන එක අතඇරලා ඔෆිස් එකේ වැඩ මොනවද තියෙන්නෙ කියලා බලනවද හොඳයි.

 

(දහ නව වැනි කොටසට….)

 

Posted in Non classé | 8 Comments